Euro-strafrecht bedreigt onze vrijheid

Door Ante Wessels, 07 January 2007

Article 3 Offences
Member States shall ensure that all intentional marrying someone of the same sex, and attempting, aiding or abetting and inciting same-sex marriages, are treated as criminal offences.”

Maakt u zich geen zorgen, bovenstaand verbod op homohuwelijken staat niet in een echte Europese richtlijn, maar in een fictieve. Of, maakt u zich maar liever wel zorgen. De Europese Gemeenschap heeft zichzelf het recht toegekend de lidstaten strafwetten op te leggen. En al bij de allereerste richtlijn met strafrechtelijke maatregelen hebben Europarlementariërs amendementen ingediend om de normen en waarden van Europeanen bij te sturen, onder dwang van straf.

Maar laten we bij het begin beginnen!

De Europese Commissie wil namaken en kopiëren strafbaar stellen. Haar voorstel is buitensporig, het gaat niet alleen om regelrechte namaak, maar ook om grensgevallen. Om potjes huismerk pindakaas die lijken op Calvé pindakaas. Om bloemetjesversiering van de Blokker die lijkt op bloemetjesversiering van de Hema. Om alle inbreuken op alle “intellectuele eigendomsrechten”. Terwijl ze bij de Albert Heijn en de Blokker rustig verder slapen, is menig softwarebedrijf verontrust. Alleen consumenten blijven buiten schot in het voorstel van de Commissie.

Maar ook consumenten moeten worden aangepakt menen Toine Manders (VVD) en andere Europarlementariërs. Manders heeft een amendement ingediend dat lidstaten verplicht om elke aankoop van producten die inbreuk maken als heling te beschouwen. Voor Tros Radio Online lichtte hij toe: “Als downloaden in het wetboek van strafrecht wordt opgenomen en mensen denken dat ze strafbaar zijn, en dat ook daadwerkelijk zijn, wil dat niet zeggen dat de politie ze gaat achtervolgen. Maar dan hebben de mensen de keuze: wil ik voor een euro om een plaat te downloaden een dief zijn? (…) Het gaat over de normen en waarden van mensen over intellectuele eigendomsrechten.”

Het is nogal wat. Een kopie maken voor eigen gebruik is geen inbreuk op het auteursrecht, maar Manders wil het wel als heling in het wetboek van strafrecht opnemen. Manders wil ingrijpen in onze normen en waarden, vanuit Brussel. Maar als dat kan, dan zijn er ook Europarlementariërs die zich storen aan ons euthanasie- en abortusbeleid, aan coffeeshops, homohuwelijken en naaktstranden.

Auteursrechten, merkenrechten, octrooien, etcetera, zijn exclusieve rechten, anderen mogen de beschermde werken, merken en uitvindingen niet publiceren, voeren, maken. Met deze exclusieve rechten is veel geld te verdienen, er is een krachtige lobby om deze rechten zo sterk mogelijk te maken. Professor Paul A. David sprak in verband met de voorgenomen richtlijn over fanatici. De normen en waarden die Manders ons met de knoet bij wil brengen komen uit deze hoek. Zij worden ons van buitenaf opgelegd, voor het gewin van enkelen - door fanatici.

Manders beweert de georganiseerde misdaad te willen bestrijden met zijn amendement. Waarom downloaden er dan onder moet vallen is een raadsel, de georganiseerde misdaad zit helemaal niet in peer-to-peer netwerken. Met het delen van muziekbestanden wordt niets verdiend. De gratis beschikbaarheid brengt de illegale CD-handel juist schade toe. Manders amendement is dus contraproductief.

Manders beweert dat er geen heksenjacht op downloaders geopend zal worden. Maar Manders is geen minister van Justitie in 25 lidstaten, en van de politie wordt verwacht dat zij voldoende boetes uitschrijft. Een logbestand in beslag nemen en iedereen een boete sturen is een mooie manier voor de politie om dit te doen. Manders komt met zeepbelbeloften.

We zitten in een overgangsfase. Informatie zit niet meer vast aan een materiële drager. Dat schept nieuwe mogelijkheden, zoals wikipedia. Musici bereiken een groter publiek. Veel musici verdienen meer aan concerten dan aan CD-verkoop, er blijft bij CD-verkoop veel aan de strijkstok van platenmaatschappijen hangen. Deze laatsten moeten zich aanpassen. Botweg gevestigde belangen beschermen door het uitdelen van straffen is niet de juiste weg. Dat heeft ook onbedoelde bijwerkingen. Karin Spaink publiceerde de Scientology documenten op internet. XS4ALL heeft die nooit verwijderd, ondanks aanmaningen. Terecht, zoals later in talloze rechtszaken bleek. Maar dat wordt wel moeilijker als er een fikse straf op staat. En wie ze leest is een heler?

De Franse filosoof Pierre Manent schreef: “De stadstaat en de natiestaat zijn de enige twee politieke vormen die, tenminste in hun democratische fase, een intieme relatie tot stand wisten te brengen tussen beschaving en vrijheid. Er zijn grote beschaafde imperia geweest: zelfs in hun meest zachtmoedige dagen veronachtzaamden zij de vrijheid.”

Toen de Europese Grondwet niet doorging heeft de Gemeenschap zichzelf het recht toegekend de lidstaten strafwetten op te leggen terwijl de soevereiniteit daartoe nooit is overgedragen. Nu willen Europarlementariërs vanuit private belangen sleutelen aan onze normen en waarden, onder dwang van straf. Euro-strafrecht bedreigt onze vrijheid.

Creative Commons License
Op deze tekst is een Creative Commons Licentie van toepassing.

Een bijdrage van Ante Wessels

Ante Wessels is secretaris van Vrijschrift.org

Reacties

Commentaar is gesloten

  1. Adrianus Warmenhoven 9 January, 2007 15:02:12

    Ik probeer de implicaties voor het ‘fabben’/rapid prototyping te zien (http://en.wikipedia.org/wiki/Rapid_prototyping).

    Zeker als projecten als www.reprap.org van de grond komen zijn ook fysieke objecten (althans, het bezit en gebruik van een kopie ervan) via het Internet te delen.

    Een economie van ‘centrale producenten’ bestaat door het feit dat decentraal produceren (of ‘thuis maken’) minder plezierig, duurder en/of onmogelijk is.

    Als je kijkt naar informatieproducten dan zie je dat ‘centrale producenten’ het lastig hebben om van de miljoenen ‘thuisproduceerders’ te winnen.

    De ‘bits-to-atoms’ revolutie is al langzaamaan begonnen door o.a. ‘printing-on-demand’ (www.lulu.com bijv.).

    Zaken als 3D-printers/rapid prototypers/fabbers gaan de komende jaren voor ‘P2P uitwisseling van fysieke objecten’ zorgen (nee, niet alles is geschikt, maar veel simpele zaken wel).

    Dit soort extreme voorstellen voorkomen dus dat mensen met goede ideeen maar zonder directe productiecapaciteiten straks een ‘wereld 2.0′ revolutie kunnen doen beginnen.

    Als iemand een RP-model creeert van bijvoorbeeld een waterpomp zodat die via het Net naar hulpbehoevende landen gestuurd kan worden en dat deze daar via een rapid prototyper al naar behoefte gemaakt kan worden, dan zou een fabrikant die een model heeft dat er een beetje op lijkt dit kunnen blokkeren.

    Uiteindelijk is een blokkade van het recht om te kopieren een rem op de vooruitgang van beschaving en het handicappen van de mogelijkheden van de burgers.