Canadese ISP zet eigen boodschap op Google homepage

Door Niels Huijbregts, 11 December 2007

Threat Level bericht dat de Canada’s grootste ISP Rogers de inhoud kan veranderen van websites die zijn klanten bezoeken. In een voorbeeld is de site van Google te zien, waar een waarschuwing aan toegevoegd is dat de klant zijn datalimiet bijna bereikt heeft en binnenkort moet bijbetalen. De klant ziet gewoon www.google.com in de adresbalk staan en kan dus nergens aan zien dat dit niet de originele inhoud van de website van Google is.

Rogers zegt dat ze aan het testen zijn met nieuwe technieken om contact op te nemen met hun klanten. Als deze techniek aanslaat, kan dat griezelige gevolgen hebben: je kunt dan nooit zeker weten of je een originele website bekijkt of dat je provider (of de overheid, of een hacker) de inhoud heeft aangepast.

Over mensenrechten

Door Niels Huijbregts, 11 December 2007

Onlangs deed het Europese Hof uitspraak over de gijzeling van journalist Koen Voskuil. Hij had in 2000 geweigerd zijn bron aan de politie bekend te maken en werd daarop 18 dagen gegijzeld. Dat was een schending van zijn rechten, oordeelde het Hof. Een overwinning voor Voskuil en een tegenslag voor justitie, al zal die laatste er niet wakker van liggen. De bronbescherming van journalisten stelt binnenkort toch niets meer voor. Op dit moment ligt namelijk een wijziging van de Telecommunicatiewet ter goedkeuring bij de Tweede Kamer, waarin de Bewaarplicht Verkeersgegevens geregeld wordt.

Die Bewaarplicht is een invulling van een Europese richtlijn die alle lidstaten verplicht internet- en telefoniegegevens lange tijd op te slaan ten behoeve van opsporing en terrorismebestrijding. Van elke internetverbinding en e-mail moeten NAW-gegevens, tijdstip en duur, verzender, ontvanger, rekeningnummer, betalingsgegevens, IP-adres en type verbinding worden vastgelegd. Van mobiele telefoongesprekken moet zelfs worden opgeslagen waar de telefoon zich fysiek bevindt. Zo kan justitie de volgende keer dat Voskuil weigert mee te werken, bij zijn provider opvragen met wie hij de afgelopen anderhalf jaar heeft gebeld en gemaild. De enige vereiste is dat die informatie van belang kan zijn voor strafrechtelijk onderzoek. Bij een journalist met bronnen in de onderwereld is het natuurlijk een koud kunstje, dat aannemelijk te maken.

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor Voskuil. Van iedereen die regelmatig belt, sms’t en e-mailt via een mobiele telefoon kunnen communicatie en bewegingen nauwkeurig worden nagegaan. Bij elk gesprek of sms en elke keer dat de telefoon kijkt of er nieuwe mail is, wordt de geografische positie van het toestel vastgelegd. We lopen dus allemaal vrijwillig met een tracking device op zak.

Zo worden telefoon en internet, middelen die zo’n belangrijke rol hebben in het faciliteren van onze vrijheden, gebruikt om onze vrijheden in te perken. Het recht op privacy wordt met de Bewaarplicht met voeten getreden, zonder dat nut en noodzaak van de maatregelen duidelijk zijn. Samen met de OV-chipkaart, die de reisbewegingen van elke individuele OV-gebruiker vastlegt, het rekeningrijden, dat zal registreren waar elke auto zich op elk moment bevindt en de camera’s die overal op straat hangen, vormen ze een totaalpakket waarmee de overheid elke burger, verdacht of onverdacht, overal effectief kan volgen.

Sinds EU-commissaris voor Justitie en Veiligheid Frattini heeft bedacht dat het internet wat al te vrij is, liggen ook het recht op vrijheid van meningsuiting en vrijheid van nieuwsgaring onder vuur. Frattini bezint zich op plannen om sites waarin bepaalde woorden voorkomen, te blokkeren. Websites met woorden als ‘genocide’, ‘dood’ en ‘bom’ zouden voortaan onzichtbaar moeten worden gemaakt. Hoe absurd dat voorstel is, is direct duidelijk. Frattini’s plannen zouden ook nieuwssites treffen, en online encyclopedieĆ«n en niet te vergeten de honderdduizenden sites waar mensen bloggen, discussiĆ«ren en hun mening laten horen. Absurde plannen dus, maar niettemin plannen die Frattini in alle ernst naar buiten bracht als een goed idee om de veiligheid in Europa te verhogen. Censuur en inbreuk op de privacy, in ruil voor veiligheid dus.

Zou het echt zo werken, kun je burgerrechten inruilen voor veiligheid? Welnee: We geven onze rechten op en krijgen er niks voor terug. Want zou het echt veiliger worden als websites over genocide niet langer toegankelijk zijn? Zouden er werkelijk terroristen worden opgepakt doordat ons bel- en e-mailgedrag voor lange tijd wordt opgeslagen? Er zijn geen voorbeelden die het bewijzen, niemand heeft het aangetoond. Zonder goede reden brokkelen onze burgerrechten af. Rechten die garant staan voor een vrij en democratisch Europa.

De Universele Verklaring van de Rechten van de Mens bestaat nu zestig jaar. Een goed moment om stil te staan bij al die verre landen die de mensenrechten schenden. Maar het is juist ook belangrijk om kritisch te kijken hoe het bij ons in Europa met die rechten gesteld is. Want langzaam maar zeker eigenen onze overheden zich rechten toe waar de geheime diensten van menige dictatuur jaloers op kunnen zijn.

Een bijdrage van Niels Huijbregts

Niels werkt op de afdeling Public Affairs van XS4ALL als woordvoerder.