Pornoboer laat concurrenten blokkeren

Door Niels Huijbregts, 11 September 2007

De Duitse internetprovider Arcor heeft een aantal buitenlandse pornosites onzichtbaar gemaakt voor haar klanten. De websites worden volgens Arcor geblokkeerd omdat ze hun bezoekers niet aan een goede leeftijdscontrole onderwerpen, waardoor minderjarigen toegang zouden kunnen krijgen tot porno. En dat mag niet in Duitsland.

Arcor heeft de websites vrijwillig geblokkeerd. Het verzoek om dat te doen kwam echter niet van de overheid, maar van een Duitse exploitant van pornosites. Die vond het niet eerlijk dat zijn Duitse pornosites aan leeftijdsverificatie moeten doen, terwijl buitenlandse porno dat niet hoeft.

Op internetfora reageren Duitsers hoogst verontwaardigd omdat Arcor zich kennelijk laat gebruiken in een porno-concurrentiestrijd. De vraag rijst of de provider vaker zonder pardon websites onzichtbaar maakt wanneer willekeurige bedrijven daarom vragen. In Duitsland is het namelijk, net als in Nederland, gebruikelijk dat providers informatie doorgeven zonder zelf een selectie te maken of redactie te voeren.

Met dank aan heise online en ISPam.

Kinderlokken via internet wordt strafbaar

Door Niels Huijbregts, 10 September 2007

Zondag in het tv-programma Buitenhof was minister Hirsch Ballin van Justitie te gast. Het gesprek ging behalve over terrorisme ook over misbruik van kinderen. De minister kondigde een wet aan die kinderlokken via internet strafbaar zal stellen.

Presentator Rob Trip vroeg zich af hoe dat precies zou werken: “Hoe moet ik me dat dan voorstellen, wat wordt precies strafbaar? Dat je doet alsof je iemand anders bent op internet?”
Hirsch Ballin: “Ja, met een bedoeling. Het enkel aannemen van een valse identiteit gaat het niet om. Wat strafbaar wordt gesteld is het optreden onder een valse identiteit: een volwassene bijvoorbeeld, doet alsof hij een kind is en dan contact legt, een afspraak maakt, en als dat eraan staat te komen, dan heb je te maken met iets dat volgens dit verdrag strafbaar wordt gesteld en ik zal ook wetgeving voorstellen voor Nederland.”
Trip: “Dus dat is voldoende om aangifte te doen: als blijkt dat een kind een afspraak heeft gemaakt met wat zij denkt dat een ander kind is maar dat blijkt een volwassene te zijn.”
Hirsch Ballin: “Voorkomen voordat het onheil is geschied. Inderdaad.”

Planet.nl vatte het als volgt samen: “Volwassenen die via internet onder een valse naam contact zoeken met kinderen om hen seksueel te misbruiken, worden strafbaar.”

Het programma is terug te zien via uitzendinggemist.nl, vanaf 18:25.

Superintelligentie komt eraan!

Door Gerrit-Jan Wielinga en Bob Overbeeke, 10 September 2007

Wetenschappers, schrijvers en visionairs dromen al decennia over een wereld waarin robots koffie zetten voor hun bazen of al het leven op de planeet uitroeien. Tot dusver zijn we er nog niet in geslaagd om deze robots te maken, hoewel men in Japan al erg ver is met de ontwikkeling van robots zoals de Asimo. In de Verenigde Staten worden wetenschappers langzaam wakker met het besef dat de droom van kunstmatige intelligentie, die zichzelf dingen kan aanleren, op het punt staat uit te komen.

Intelligente machines zijn er al volop en ze worden alleen maar slimmer. Het moment waarop hun intelligentie die van de mens zal overtreffen, wordt ook wel Singularity genoemd. Hoe en wanneer computers superintelligentie gaan vertonen is de vraag die afgelopen weekend centraal stond op het Singularity congres in San Francisco.

De aanwezige wetenschappers gaven het raamwerk voor een discussie met veel belangwekkende vragen. Is de computer over 20 jaar slimmer dan de mens? Hoe zorgen we ervoor dat ze aardig blijven? Hebben ze moraal, emotie en bewustzijn nodig om ons te kunnen begrijpen? Of proberen we ze strikt rationeel te laten denken?

De conferentie werd georganiseerd door het Singularity Institute en gesponsord door onder meer Peter Thiel, mede oprichter van PayPal, het bedrijf dat in 2002 is doorverkocht aan eBay voor anderhalf miljard dollar. De negenendertig jarige Thiel gebruikt zijn geld en faam deze dagen om het onderwerp singularity op de kaart te zetten en onder de aandacht van het grote publiek te brengen. ‘De pendel is al te ver doorgeslagen en mensen onderschatten het’, meent Thiel. ‘Er is nog tijd om het proces te beïnvloeden, er zijn keuzes die gemaakt moeten worden.’

Het is denkbaar dat het moment van singularity ongemerkt aan ons voorbij zal gaan. Want het is maar de vraag of de mens slim genoeg is om superintelligentie te herkennen. Met het verzamelen van kennis op internet ging het immers net zo. Niemand trok aan de bel toen Google meer pagina’s had geindexeerd dan in het menselijk geheugen passen. Maar wellicht maken we het toch bewust mee als machines hun intelligentie met onze hersenen delen nadat ons lichaam via nanotechnologie is geupgrade. Of er ontstaat een duidelijk waarneembare explosie van intelligentie omdat superintelligentie in staat blijkt zichzelf onbeperkt en zeer snel te verbeteren.

De technologische versnellingen zijn exponentieel en grijpen op elkaar in: hardware wordt sneller, software-algoritmes krachtiger en miljoenen internetters zijn in staat via web 2.0 diensten hun kennis en intelligentie bij te dragen. Het bedrijf Artificial development heeft software draaien die 100 miljard neuronen kan simuleren, grofweg het aantal neuronen in 1 hersenpan. Het systeem wordt binnenkort geopend voor het publiek dat dan zelfstandig breinsimulaties kan starten.

De voordelen van krachtige kunstmatige intelligentie zijn enorm. In combinatie met andere technieken zoals gentechnologie en nanotechnologie kan het onze levens drastisch verbeteren en verlengen. We kunnen de effecten van ons handelen beter voorspellen en de politiek kan misschien rationeler worden.

Op de conferentie komt een stoet wetenschappers voorbij die zich met het thema bezighouden, al dan niet op afstand. Zoals Rodney Brooks, professor in robotica op het MIT (Massachusetts Institute of Technology) en chief technology officer bij iRobot, een firma die onder meer robots verkoopt aan het het leger. Peter Norvig, director of research bij Google en auteur van ‘Artificial Intelligence: A Modern Approach’ en Christine Peterson, mede oprichtster van het Foresight Nanotech Institute. Ook de auteur van het boek ‘Singularity is Near’, Ray Kurzweil komt door middel van een rechtstreekse videoverbinding vanaf een andere conferentie nog wat vragen beantwoorden over zijn toekomstgedachten.

Het boek ‘The Singularity is Near’, gepubliceerd in 2005, maakte nogal wat stof los in Silicon Valley. Het geeft namelijk een helder beeld van de ontwikkelingen in gentechnologie, computertechnologie en nanotechnologie, hoe die aan elkaar verbonden kunnen worden en wat daarvan de uitkomst zou kunnen zijn. Ray Kurzweil, een uitvinder die in 1960 op zijn tiende al zijn eerste computerprogramma schreef, voorspelt in dit boek ondermeer dat de ontwikkelingen in een stroomversnelling zijn gekomen. Hij verwacht het moment van singularity in het jaar 2029. Dit moment zal moeilijk te herkennen zijn omdat tegen die tijd de meeste mensen al uitgerust zullen zijn met nanotechnologie waardoor ze niet alleen slimmer en gezonder zullen zijn maar vooral ook langer kunnen leven. Het is niet voor niets dat Kurzweil samen met een diëtist een boek heeft geschreven over hoe het leven kan worden verlengd door middel van training en (vitamine)preparaten; hij wil deze tijd absoluut meemaken.

En dat tekent ook onmiddellijk de sfeer van de conferentie. Aan de ene kant zijn er de idealisten die al hun hoop op de toekomst hebben gericht in de hoop op een beter leven. Ze verwachten dat door de superinteligentie die onmiddelijk zal losbartsen na het moment van singularity, het leven op aarde stukken beter wordt. Er zal vrede zijn, het hongerprobleem wordt opgelost als ook het klimaatprobleem en bovenal ligt het in de verwachting dat de dood wordt overwonnen. Aan de andere kant staan de sceptici die niet geloven dat het zo snel losloopt en indien dat wel gebeurt dat er waarschijnlijk grote gevaren aan deze intelligentie explosie verbonden zijn. Machines die zichzelf dingen kunnen leren en een intelligentie hebben die het IQ van de mens overstijgt, kunnen heel goed oncontroleerbare machines blijken die helemaal niet zo vriendelijk zijn voor mensen en die in vrijwel alle maatschappelijke processen in de weg zullen lopen.

Of, in de woorden van Paul Saffo, professor op Stanford University, essayist, adviseur bij ondermeer Samsung Advanced Institute of Technology en lid van het Institute For The Future: ‘In het beste geval zullen we huisdieren zijn, in het slechtste geval worden we als voedsel gebruikt.’

Willen we goed zijn voorbereid dan zullen we genoeg veiligheid moeten inbouwen in de kunstmatige intelligentie. Christine Peterson van het Foresight Nanotech Institute pleit voor eenzelfde openheid en transparantie die gebruikelijk is bij het ontwikkelen van open-source software. In de huidige maatschappij kunnen instanties andere instanties controleren en zo zou het volgens haar in principe ook mogelijk moeten zijn om kunstmatige intelligentie andere kunstmatige intelligentie te laten controleren. We kunnen ook leren van de beveiliging van it-systemen. Internet kent dagelijks diverse aanvallen van virussen die redelijk effectief worden afgeslagen.

Een vraag die veel hoofdbrekens kan geven is of slimme computers een moraal en bewustzijn moeten hebben. Op het eerste gezicht kan het veiliger lijken om ze geen bewustzijn te geven, maar de vraag is of een robot de mens kan dienen en begrijpen zonder zichzelf goed te kennen. Als we besluiten robots bewust te maken dan hebben ze ook normen en waarden nodig. Maar wie en hoe gaat ze die bijbrengen. Eliezer Yudkowsky, medeoprichter van het Singularity Institute denkt dat we nog voor lelijke verassingen kunnen komen staan als we robots niet alle maar slechts enkele menselijke waarden bijbrengen. Een robot moet goed worden opgevoed, zo goed als een boyscout volgens Storss Hall, de schrijver van ‘Beyond artificial intelligence.’

Of het publiek superintelligentie zal accepteren zal afhangen van angst en vertrouwen. Volgens historicus en futurist Paul Saffo mist een positief en pakkend verhaal dat door iedereen kan worden begrepen. Hij draagt “All Watched Over by Machines of Loving Grace” voor van Richard Brautigan uit 1967, een tijd waarin computers door velen werden gewantrouwd:

I like to think (and
the sooner the better!)
of a cybernetic meadow
where mammels and computers
live together in mutually
programming harmony
like pure water
touching clear sky.

I like to think
(right now, please!)
of a cybernetic forest
filled with pines and electronics
where deer stroll peacefully
past computers
as if they were flowers
with spinning blossoms.

I like to think
(it has to be!)
of a cybernetic ecology
where we are free of our labors
and joined back to nature,
returned to our mammal
brothers and sisters,
and all watched over
by machines of loving grace

Dit artikel is het eerste van vier artikelen over Singularity. De volgende delen zullen inzoomen op de verschillende stromingen, moraal en bewustzijn, en bedreigingen en uitdagingen bij kunstmatige intelligentie.

Links:
Singularity summit 2007
Google news over Singularity
What is the Singularity?
Wikipedia over Singularity
Domo robot van het MIT
Asimo, de Japanse robot
De wereld volgens Ray Kurzweil
De wereld volgens Paul Saffo
De wereld volgens Peter Norvig
Web 2.0 expo Berlijn 2008

Een bijdrage van Gerrit-Jan Wielinga en Bob Overbeeke

Gerrit Jan Wielinga is schrijver en free-lance journalist. Bob Overbeeke is business developer bij XS4ALL en schrijft voor www.netr.nl.

Minister wil downloaden verbieden

Door Niels Huijbregts, 03 September 2007

In een column op Nu.nl schrijft advocaat Christiaan Alberdingk Thijm over het einde van de thuiskopie.

Downloaden mag in Nederland, ongeacht of de bron legaal is of niet. In antwoord op kamervragen daarover zei minister van Justitie Hirsch Ballin echter dat hij overweegt een einde te maken aan de Nederlandse wetsbepaling die het downloaden uit illegale bron toestaat.

Eigen schuld, zegt Alberdingk Thijm. Hadden we maar niet moeten protesteren toen stichting De Thuiskopie vorig jaar een heffing op MP3-spelers wilde introduceren. Als we daar toen niet moeilijk over hadden gedaan, hadden we gewoon door kunnen downloaden.

Van kopijrecht naar auteursrecht

Door Arnoud Engelfriet, 03 September 2007

Hoe kun je geld verdienen met content, zonder je krampachtig aan het copyright vast te klampen? Als jurist moet ik dit vast een ongepaste vraag vinden. Auteursrecht is een wettelijk geregeld monopolie. De auteur heeft de beslissing over wat er met zijn werk gebeurt. Inbreuk is piraterij en schandalig. Zo staat het in de wet. Nou ja behalve dat ’schandalig’ dan. Dus hoezo auteursrecht loslaten? Straks gaan we zeker ook eigendom afschaffen!

Maar nee, zo’n jurist ben ik niet. Toch heb ik moeite met de vraag. Dat komt vooral door de impliciete aanname dat we een keuze moeten maken: of we blijven bij het copyright zoals we dat nu kennen, of we gooien de auteurswet overboord. Ik zou de vraag niet zo zwart-wit willen zien. Afschaffen van de auteurswet is nergens voor nodig. Auteursrecht is een goed idee, maar het moet wel worden aangepast aan het internet-tijdperk. We moeten vooral af van het idee dat “copyright hebben” betekent “de volledige controle hebben over je werk”.

Volledige controle? Jazeker. De auteurswet kent auteurs drie categorieën rechten toe. Met het recht op verveelvoudiging heeft de rechthebbende zeggenschap over iedere kopie die wordt gemaakt. Hij kan ook iedere openbaarmaking, ieder aanbieden aan het publiek, controleren. Of dat nu via publicatie van een kopie gebeurt of niet. Voorlezen op de radio of een vertolking op televisie is een openbaarmaking en vereist toestemming. Als laatste zijn er nog de zogeheten morele rechten. Deze gaan over de artistieke integriteit van het werk. Een auteur heeft recht op naamsvermelding, en kan zich verzetten tegen “verminking” van zijn werk, zelfs als hij toestemming heeft gegeven tot wijziging. Architecten maken nog wel eens gebruik van dit recht als de eigenaar van een door hen ontworpen gebouw probeert lelijke zonwering op te hangen.

Met al die rechten kan de auteur vérgaande controle uitoefenen over het werk. Als dat te ver gaat, verzint de wetgever een uitzondering. Zo zijn bijvoorbeeld het citeren of de kopie voor eigen gebruik geen inbreuk op het auteursrecht.

Nu kunnen we natuurlijk uitzonderingen blijven verzinnen, maar dat schiet niet op. We moeten terug naar de basis, waarom hebben we auteursrecht, en hoe zou auteursrecht er uit moeten zien nu we internet als distributie-/publicatiemedium hebben?

Juristen vergeten het nog wel eens, maar auteursrecht is niets meer of minder dan een juridisch vastgelegd businessmodel. Creative money verdien je door het verkopen van kopietjes, zo is het idee. Een langspeelplaat, een boek, een krant of een tijdschrift. Om dat model te ondersteunen, regelt de auteurswet dat het maken van een kopie verboden is zonder toestemming. Later werd dat uitgebreid naar radio en televisie, maar het model bleef hetzelfde. Toestemming per kopie, en betalen per kopie. Of het nu een tastbare kopie is of een ontastbare.

Tegenwoordig kan een auteur net zo goed via Internet kopietjes verkopen. Kopie is kopie, of het nu op papier is of als serie bits door een koperdraadje. En ook op internet wordt werk aangeboden aan het publiek. Inderdaad, wat dat betreft is er weinig veranderd. Toch is er nu een wezenlijk verschil.

De onuitgesproken maar cruciale aanname bij de auteurswet is namelijk dat het de tussenpersoon is die de bescherming nodig heeft. Niet zo gek gezien het tijdperk waarin de auteurswet is opgesteld. Drukkerijen en platenperserijen zijn duur, en het zetten van drukwerk of het opnemen van muziek of films ook. Een tussenpersoon zal zo’n investering niet snel doen als zijn werk valse concurrentie krijgt.En die was er nogal wat in die tijd. De tussenpersoon wilde graag juridische bescherming, en kreeg die door het kopijrecht. Later kregen de radio- en televisiemaatschappijen dat openbaarmakingsrecht om ook de niet-tastbare verspreiding te kunnen controleren.

Het auteursrecht zoals we dat nu kennen, is dus volledig gefocust op de tussenpersoon. Die verdient de bescherming vanwege zijn cruciale rol in het naar de markt brengen van werken. En dat was zeker waar - tot het internet-tijdperk. We hebben nu de mogelijkheid om de tussenpersoon te elimineren. Verspreiding van werken kan prima zonder drukkerij, platenmaatschappij of uitgever. Natuurlijk zullen tussenpersonen belangrijk blijven, maar zij zullen meer als redactie, verzamelaar of bloemlezer functioneren dan als uitgever. En daar hebben zij geen auteursrecht voor nodig.

De vraag moet dus niet zien, hoe verdien je geld zonder je aan je auteursrecht vast te klampen, maar hoe verdien je creative money, en waar heb je dan nog juridische bescherming nodig. Dat kan dan in een nieuwe auteurswet worden vastgelegd.

Bij zo’n nieuwe auteurswet zullen in ieder geval vooral de morele rechten veel belangrijker worden. Nu hoor je maar zelden auteurs protesteren over naamsvermelding of optreden tegen “verminking”, omdat ze de controle hebben over wie hun werk hergebruikt of aanpast. Als kopiëren, verspreiden en hergebruik in principe toegestaan worden, dan wordt het kunnen bewaken van de reputatie van de maker essentieel. De auteur moet dus zeggenschap hebben en houden over de naamsvermelding. Ook het recht om op te treden tegen “verminking” zal belangrijk worden. Dat tast immers direct de reputatie van de maker aan. En wat te denken van hergebruik op een plek waar de auteur zich niet mee wenst te associeren? Ook dat is via de morele rechten te regelen. Zo komt de persoon en de reputatie van de auteur centraal te staan.

En het mooie daarvan is dat we dan echt een auteurswet hebben in plaats van een kopijrecht-regeling.

Een bijdrage van Arnoud Engelfriet

Arnoud Engelfriet is internetjurist en octrooigemachtigde. Hij beheert www.Iusmentis.com met meer dan 350 artikelen over intellectueel eigendom, internetrecht en technologie. Arnoud blogt nu ook op blog.iusmentis.com.

¡Viva la Creación!

Door Niels Huijbregts, 27 August 2007

Mensen hebben altijd de behoefte gehad, zich uit te drukken. Ze beschilderden grotten, leerden zichzelf schrijven. Mensen willen gehoord en gezien worden. Daarom maken ze van alles en nog wat en laten zich daarbij inspireren door van alles en nog wat. Bijvoorbeeld door elkaar.

Sinds de grotschilderingen is de mensheid bezig een enorme collectie culturele uitingen op te bouwen. Nieuwe werken worden continu toegevoegd, voortbouwend op eerdere werken en ideeën. Inspiratie komt meestal uit wat je ziet en hoort, en wat je ziet en hoort bestaat vaak uit wat anderen maken en doen. Zo krijg je Muziek gebaseerd op schilderijen, schilderijen gebaseerd op games, foto’s gebaseerd op verhalen, films gebaseerd op politiek, cartoons gebaseerd op religie, enzovoorts.

Iets maken is voor een deel na-apen. Niet door iets van iemand over te nemen en het als je eigen idee te verkopen, maar door iets van jezelf toe te voegen aan iets dat al bestond. Door bestaande dingen samen te voegen en zo iets nieuws te creëren.

Nu in rap tempo alles op internet gezet wordt, raakt die enorme kunstcollectie van de mensheid steeds beter ontsloten. De hoeveelheid werken van anderen waar we toegang toe hebben is duizelingwekkend. Er was nog nooit zoveel inspiratie beschikbaar. Nooit eerder konden creatieve processen zo bloeien als nu. Internet biedt toegang tot inspiratie en met allerlei hippe web 2.0 diensten biedt het iedereen de mogelijkheid, nieuwe werken snel met anderen te delen. Anderen die op hun beurt geïnspireerd raken en nieuwe werken maken. Artiesten en hun fans hebben direct contact, fans worden op hun beurt artiesten en artiesten fans. Kunst en cultuur zijn in een ware stroomversnelling terechtgekomen.

Dat is geweldig. Want culturele groei leidt tot nieuwe ideeën en innovatie. En die nieuwe ideeën en innovaties zijn precies wat we nodig hebben. Het is waar onze kennismaatschappij op draait, dus al deze ontwikkelingen zijn uitstekend voor de economie.

Het klinkt allemaal heel aardig, maar in de praktijk blijkt er een hardnekkige hobbel in dit creatieve proces te zitten. Eigenlijk mag het helemaal niet, iemands werk overnemen en er iets nieuws van maken. Dat mag alleen als je schriftelijke toestemming van de auteur hebt, of als die auteur al 70 jaar dood is. Dat komt door het auteursrecht. Daarin staat dat alle rechten van elk werk automatisch zijn voorbehouden aan de maker. Dat betekent dat je rechten beschermd worden zonder dat je iets hoeft te doen. Je hoeft geen patent aan te vragen op je liedje of schilderij. Het is automatisch van jou.

Da’s mooi, maar er zit een groot nadeel aan: ‘alle rechten voorbehouden’ is wel erg streng. Het houdt in dat je je , als je geïnspireerd raakt door iets dat je hoort of ziet, telkens moet afvragen of dat wel mag. En dat belemmert de creativiteit. Want creativiteit wil helemaal niet onderbroken worden door juridische vraagstukken. Creativiteit wil creëren.

Die belemmering is gelukkig niet altijd nodig. Sommige van al die voorbehouden rechten wil je misschien helemaal niet zo nodig voorbehouden. Het recht op het draaien van jouw liedje in een café, of het recht van het vertonen van je film op school, of het recht op het gebruiken van je foto’s voor een website. Steeds meer creatieven vinden dat ze beter af zijn zonder al die rechten voor te behouden. Omdat ze bekender worden als hun liedjes in een café worden gedraaid. Of omdat ze het leuk vinden dat schoolkinderen iets leren van hun films. Of omdat ze zich gevleid voelen als iemand anders hun foto’s wil gebruiken op een website. Daarom doen steeds meer creatieven van tevoren afstand van een deel van hun rechten, door te kiezen voor een Creative Commons licentie. Ze staan bijvoorbeeld van tevoren alvast toe dat anderen hun werken remixen of verder verspreiden.

Maar hoe kun je nou als creatieve held flexibel omgaan met je rechten, zonder dat iedereen er meteen met je werk vandoor gaat? Helden moeten immers ook eten. Daarover discussiëren we op 27 september, op PICNIC’07 in een salon en we vieren de creatie met een prijsvraag en een groot feest onder de titel ¡Viva la Creación!

Iedereen is welkom, al is het aantal kaarten beperkt. We gaan in discussie met Creative Commons Nederland, Cory Doctorow en allerlei artiesten en we gaan feesten met Joost van Bellen (Meubelstukken), Uffie & Feadz en Bas Kosters. Details volgen nog, hou onze nieuwsberichten in de gaten!

Een bijdrage van Niels Huijbregts

Niels werkt op de afdeling Public Affairs van XS4ALL als woordvoerder.

Open source dilemma

Door Niels Huijbregts, 25 August 2007

Amerikaan Chris Anderson, die als hobbyist onbemande minivliegtuigjes (Unmanned Aerial Vehicles, UAV’s) bouwt, deelt al zijn technische kennis met andere liefhebbers in een discussiegroep. Zijn vliegtuigen zijn volledig open source, iedereen kan meekijken en meedenken. En nabouwen dus.

Onlangs postte een Iraanse minivliegtuigbouwer foto’s van zijn knutselwerk op het forum: een UAV beschilderd met de Iraanse vlag. Iran is een schurkenstaat volgens de VS; onderdeel van de ‘as van het kwaad’ en Anderson voelt zich daar ongemakkelijk over. Op The Long Tail schrijft hij over zijn dilemma:

UAV’s hadden toch al geen goede naam: vaak denken mensen dat het militair tuig is dat spioneert en bommen gooit. Terwijl de vliegtuigjes op het forum juist worden gebruikt voor wetenschap en commerciële doeleinden. Nu duidelijk is dat men in Iran meeleest en de opgedane kennis bovendien lijkt in te zetten voor nationalistische projecten, is Anderson bang dat Washington de hobbyclub als staatsgevaarlijk zal bestempelen. De discussie die volgt op Anderson’s artikel is het lezen waard.

Creative Commons en Buma werken samen

Door Niels Huijbregts, 24 August 2007

Gisterteren hebben Creative Commons Nederland en Buma/Stemra op een persconferentie bekendgemaakt dat ze gaan samenwerken in een pilot. Leden van Buma droegen voorheen hun rechten volledig over aan Buma, waardoor ze onmogelijk werken konden verspreiden onder een CC-licentie. In de pilot kan dat nu wel; deelnemers kunnen ervoor kiezen, hun werken voor niet-commercieel gebruik vrij te geven onder een CC-licentie, terwijl commercieel gebruik door Buma wordt geregeld. Zo kunnen artiesten hun werk gratis via internet vespreiden en zorgt Buma voor inning van vergoedingen als het werk bijvoorbeeld op de radio wordt gedraaid.

Meer informatie over de pilot op de websites van Creative Commons en Buma.

Duitse security-wet van kracht

Door Niels Huijbregts, 14 August 2007

In Duitsland is de wet van kracht geworden die computer-security tools verbiedt. De wet werd in mei aangenomen en stelt het maken, verspreiden en gebruiken van software om computerbeveiligingen te omzeilen, strafbaar. Duitse computerbeveiligers, programmeurs en hackers protesteerden fel. Zij vinden dat zulke programma’s noodzakelijk zijn om onveilige situaties op te sporen om computers veiliger te kunnen maken.

Op de website van de Duitse hackersclub CCC staat nu

Door een wetswijziging (§ 202C Wetb.v.Strafrecht) heeft de regering het internet weer in een bloemenweide veranderd. Omdat er geen veiligheidsproblemen meer zijn, hebben wij geen veiligheidsprogramma’s meer nodig.

Als u toch veiligheidsproblemen op uw computer waarneemt, gaat het om hallucinaties. Verdere inlichtingen bij het Ministerie van Justitie.

OM heeft last van piratenkoorts

Door Niels Huijbregts, 10 August 2007

Tot nu toe was het vooral BREIN die aan wie het maar horen wilde, piratenverhalen verkondigde. Nu lijken ook het Openbaar Ministerie en De Telegraaf zich te hebben overgegeven aan de gekte. In een artikel in de Telegraaf kondigde Officier van Justitie Annemieke Drogt aan in hoger beroep te gaan tegen een aantal beheerders van twee websites waar links naar muziek en films te vinden waren.

De beheerders werden twee weken geleden vrijgesproken omdat ze welliswaar bestanden hadden gedeeld, maar dat niet beroepsmatig deden.

Behalve feitelijke onjuistheden in het artikel (illegale films vind je in vrijwel ieder huishouden, staat er. Grote onzin natuurlijk, illegale films zijn films die inbreuk maken op enige wet. Kinderpornofilms bijvoorbeeld) weet de Telegraaf maar liefst zeven keer ronkend de term piraten te gebruiken. De krant is duidelijk gehersenspoeld door BREIN’s pogingen de situatie spannender te doen lijken dan ze eigenlijk is (misschien moeten ze de volgende keer enteren in plaats van aangifte doen).

Helaas lijkt ook de Officier van Justitie last te hebben van BREIN’s besmettelijke piratenkoorts: “…hoewel het downloaden van illegale bestanden in ons land gedoogd wordt, willen we hier geen grootschalige aanbieders”, zegt ze. Ook dit is feitelijk onjuist: Downloaden is simpelweg toegestaan. Van gedogen is dus geen sprake. Dat lobbyisten van de entertainment-industrie het steeds maar weer hebben over illegaal downloaden, wil niet zeggen dat downloaden illegaal is.

Ik stel voor dat de getroffenen een paar dagen in bed blijven tot de koorts is gaan liggen en dat we daarna gewoon weer op een rationele manier naar de zaak gaan kijken.

(Met dank aan ISPam.nl)

Filesharing onbeduidend vergrijp in Duitsland

Door Niels Huijbregts, 09 August 2007

Een Duitse rechter heeft gezegd dat het uitwisselen van bestanden via online ruilbeurzen (peer-to-peer netwerken) moet worden gezien als Bagatellkriminalität. Dat betekent zoiets als onbenullige misdaad. Daardoor weigeren Duitse internetproviders nu NAW-gegevens bekend te maken aan de piratenjagers van de entertainment-industrie. Dat schrijft Heise Online.

De Europese meningen verschillen sterk over hoe streng moet worden opgetreden tegen het wederrechtelijk delen van muziek en films via internet. In België vond de rechter het delen van mp3’s en films onlangs zo ernstig dat hij Tiscali verplichtte een peer-to-peer verkeer te gaan filteren zodat er geen auteursrechtelijk beschermd materiaal kan worden gedeeld.

In Spanje ontstond opwinding toen een advocaat van het Europese Hof van Justitie een uitspraak deed over het ter beschikking stellen van NAW-gegevens in een Spaanse rechtszaak en stelde dat de persoonsgegevens niet verstrekt hoefden worden.

In Nederland lijkt de rechter steeds meer partij te kiezen voor de piratenjagers. Misschien zal in de toekomst een Europees debat tot een eenduidig beleid kunnen leiden. Liefst naar Duits / Spaans voorbeeld.

Journalistieke rechten voor bloggers VS

Door Niels Huijbregts, 09 August 2007

In Amerika is een aanpassing van de Free Flow of Information Act in eerste stemming aangenomen. De wet biedt bescherming aan journalisten en maakt journalistieke bronbescherming mogelijk. Door de aanpassing worden nu ook professionele webloggers als journalisten gezien en genieten zij dus dezelfde rechten als journalisten van de oude media.

De bescherming geldt alleen voor bloggers die geld kunnen verdienen met hun activiteiten. Maar doordat elke blogger eenvoudig Google advertenties naast z’n blog kan plaatsen, kan vrijwel elke blogger geld verdienen met bloggen. Daarom wordt over de exacte definitie van een professionele weblogger nog nagedacht voordat de wetswijziging aan het hele House of Congres.

Via news.com.

Krijgen vreemde ogen teveel ruimte binnen de overheid?

Door Michiel Leenaars, 06 August 2007

In hun leven online ontdekken veel mensen dat ze dingen kunnen en willen die in hun directe geografische omgeving beladen of zelfs niet geaccepteerd zijn. Het zoeken en bekijken van expliciete erotische beelden, het discussieren op maatschappijkritische fora, het downloaden van bepaalde films en muziek buiten de gevestigde media om, het flirten via anonieme webcamcontacten of het laten zien van de donkere kanten van je karakter in games - het zijn allemaal manifestaties van een gevoel van vrijheid dat we online hebben.

Natuurlijk geldt voor iedereen die dat gevoel heeft een belangrijke levensles: met een wereldwijd unieke nummerplaat voor en achter op je digitale voertuig (IP-adres) en andere identificerende gegevens (cookies die gegevens over jou en je gedrag overal op het web samenbrengen) ben je niet echt anoniem - of beter gezegd echt niet anoniem. Want je geeft heel wat prijs zonder dat je het weet - en veel van die gegevens komen uiteindelijk bij elkaar. Vaak worden bij social networking sites als LinkedIn, Hyves en HiFive bijvoorbeeld zogenaamde web beacons geinstalleerd, zodat jouw bezoeken en je identiteit eenvoudig te relateren zijn aan jouw gedrag elders op het web.

Er wordt veel meer van je geregistreerd en bewaard dan de meeste mensen beseffen; het meest verregaande voorbeeld daarvan is Google History waarin de zoekmachinegigant kant en klaar aanbiedt te zoeken in een groot deel van wat jij op het web hebt bezocht - of je nu hun zoekmachine hebt gebruikt of niet. Google weet dat omdat ze de advertenties die ze verkopen aan honderden miljoenen webpagina’s hangen op een dusdanige manier inbedden dat ze zelf precies kunnen bijhouden waar jij allemaal heenklikt. Zeker nu Google internet-’bad guy’ Doubleclick heeft overgenomen, neemt hun blikveld gevaarlijk alwetende proporties aan. En wat jij op kunt vragen, ligt ook voor anderen binnen bereik - van bedrijven tot geheime diensten en criminelen.

Voor bedrijven en individuen leveren advertenties een belangrijke bron van inkomsten, en informatie over het klikgedrag levert ze vaak nuttige inzichten. De kosten daarvoor (privacygewijs) worden op hun gebruikers afgewenteld. Een bedrijf maakt daarbij zijn zakelijke afwegingen: de klant heeft het meestal niet in de gaten, het is maar een stukje van de puzzel dus het voelt niet zo erg. In de fysieke wereld hebben we ook klantenkaarten als Airmiles die je gedrag in kaart brengen, maar die zijn natuurlijk beperkt tot het domein van aankopen en je laat ze actief zien. Online profiling gebeurt zonder je actieve instemming en breekt ook in op je maatschappelijke, culturele en individuele domein - van levenbeschouwing, politieke overtuiging tot seksuele voorkeuren. En het is een miljardenbusiness, met honderden volslagen onbekende bedrijven die soms honderden miljoenen aan omzet draaien.

Mag een (semi-)overheid jou ook die prijs laten betalen, en jou laten profileren (of met een minder vriendelijk woord: bespioneren) door een commercieel bedrijf? Het resolute nee dat je waarschijnlijk van binnen hebt laten klinken, is niet in overeenstemming met de praktijk. Het diepgewortelde vertrouwen dat je als Nederlandse burger hebt wanneer je een politiebureau binnenstapt - dat je “veilig” bent - is online niets waard: je klikt op politie.nl van de ene pagina naar de andere en dat wordt keurig doorgeseind naar een commercieel bedrijf - zogenaamd om de service te verbeteren.

En daar moet de burger blij mee zijn en niet over zeuren. De Nederlandse politie stelt dan ook vrijmoedig het bedrijf Nedstat te hebben “gemachtigd” om de gebruiker vijf jaar lang te volgen. Op dit moment buitelen zoekmachines over elkaar heen om hun privacygedrag te verbeteren (zo heeft Google het opslaan van ‘onbeperkt’ teruggebracht naar anderhalf jaar, net als Microsoft) maar voor de webmasters van de politie gelden blijkbaar andere redelijkheidseisen. Enig verlies van functionaliteit bij technische tegenmaatregelen moet de burger voor lief nemen: “Het uitzetten van cookies kan uw gebruik van onze website en diensten beperken”.

Dat is natuurlijk de omgekeerde wereld: onder het mom van service-mentaliteit mensen diensten ontzeggen. Het heeft ook iets weg van chantage. Als een burger bewust omgaat met zijn privacy - een bittere noodzaak in de rest van het web - dan wordt er gemanouvreerd tot men het opgeeft. Het is een soort omgekeerde transparantie die mij absolutie niet bevalt: de burger wordt gedwongen vreemde ogen hem te laten bekijken.

Waar zit je als beleidsmakers met je hoofd als je dit over de burger afroept? Het is ongewenst en onnodig dat dit soort informatie wordt verzameld door externe bedrijven die niet gebonden zijn aan een wettelijke vertrouwelijkheid - en in veel gevallen niet eens aan de Nederlandse of Europese wetgeving. Er zijn meer dan genoeg andere middelen om deze gegevens te verzamelen - als het al moet: per website kun je dezelfde analysetools draaien zonder te lekken naar buiten. In plaats van trafficanalyses kun je sowieso meer kwalitatief naar sites kijken via gebruikerspanels of professionele usability experts.

Op sites in de publieke sector hoort een burger vrij en zonder betrokkenheid van derden informatie tot zich te kunnen nemen. Burgers hebben er recht op niet door commerciele ondernemingen over de schouder gekeken te worden als zij (potentieel gevoelige) overheidsinformatie tot zich nemen of aangifte doen bij de politie. En de belangen van de burger zijn toch echt belangrijker dan de nieuwsgierigheid van de betreffende webmasters.

Een bijdrage van Michiel Leenaars

Michiel is directeur van de Internet Society Nederland, een vereniging die zich internationaal inzet om de ontwikkelingen en toegankelijkheid van het internet en daarbij horende technologieën en toepassingen te onderhouden en initiëren.

Denk mee met het CBP

Door Victor Ruhlmann, 30 July 2007

Het zou een slagzin kunnen zijn van een (reclame)campagne die oproept tot meedenken. Het College Bescherming Persoonsgegevens heeft de oproep zelf (nog) niet gedaan. Maar dat betekent niet dat het meedenken stopgezet hoeft te worden.

Zeker niet omdat de voorzitter in de uitzending van het tv programma Netwerk op 20 juli jl. aankondigde dat er een campagne gaat komen die “de bewustwording” van alle betrokkenen die te maken hebben met privacy en de bescherming daarvan moet versterken. Hij pleit in de uitzending voor het ontwikkelen van een gedragscode van (10) gouden regels voor een verantwoorde omgang met persoonsgebonden informatie en privacy. Een positief streven dat ondersteuning verdient. Natuurlijk moet er ook gekeken worden naar wat er in de huidige wetgeving rondom de bescherming van persoonsgegevens verbeterd moet worden. De gedragscode kan er met ondersteuning van effectieve wetgeving en overheidsbeleid voor zorgen dat de steeds veranderende dagelijkse praktijk niet tot een niemandsland wordt van willekeur en toeval. In afwachting van de campagne en aanstaande evaluatie van het Wet Bescherming Persoonsgegevens moeten er nu initiatieven komen vanuit de samenleving die richting en advies kunnen geven over de wijze waarop veranderingen op een verstandige manier hun beslag kunnen krijgen. Bruikbare en begrijpelijke regels in een gemeenschappelijke gedragscode kunnen hierbij een nuttig rol vervullen. (Mits ze middel blijven en geen doel op zich worden)

Wil de gedragscode over de omgang met persoonsgebonden informatie en bescherming van privacy bruikbaar en zinvol zijn dan moet hij in elk geval voldoen aan de volgende voorwaarden:

  • Iedereen die betrokken of belanghebbende is bij persoonsgebonden informatie (h)erkent de regels en begrijpt hun samenhang en toepassing;
  • De samenhangende werking leidt tot gedeelde waarden en regels;
  • De gedragscode leid tot bruikbare afspraken tussen eigenaren, beheerders en gebruikers van persoonsgebonden informatie.

Het internet bied een prima platform voor een open discussie voor iedereen die zich betrokken en verantwoordelijk voelt. Hieronder staat een tiental regels die gebruikt zouden kunnen worden. Maar zonder een open discussie zijn ze niet zoveel waard. Dus wie zich aangesproken voelt wordt uitgenodigd mee te denken en ’steunt’ zo het CBP.

De gouden regels over een verantwoord gebruik van persoonsgebonden informatie en de bescherming van de daarmee samenhangende privacy

  1. Privacy is het recht van de burger om op persoonlijke (aan)vraag te weten wat er gebeurt met persoonlijke informatie over hem of haar die gebruikt, uitgewisseld en verspreid kan worden.
  2. De bescherming daarvan betekent dat hij als eigenaar van deze gegevens in staat gesteld wordt zelf de gebruiker of beheerder van deze persoonlijke gegevens te vragen om inzage, correctie en verantwoording. Eventueel via een bevoegd intermediair.
  3. Gebruikers en beheerders van persoonsgebonden informatie geven duidelijke voorlichting over wat er gebeurt met gegevens die opgeslagen of uitgewisseld worden en zijn daar steeds aanspreekbaar op door belanghebbenden.
  4. De gebruiker en beheerder van persoonsgebonden informatie gaan steeds zorgvuldig en betrouwbaar om met alle ontvangen, verzamelde en bewaarde persoonsgebonden gegevens en handelen hierbij niet anders dan wat hun algemeen erkende taken en verantwoordelijkheden hen voorschrijven.
  5. De burger kan de gebruiker, beheerder of verspreider van zijn persoonlijke gegevens ter verantwoording roepen met de hem beschikbare middelen als er sprake is van aantoonbare schade door misbruik of oneigenlijke uitwisseling van zijn persoonlijke informatie.
  6. Zelf is de burger verantwoordelijk en aansprakelijk voor stappen die hij zelf, met kennis van de gevolgen, heeft genomen om persoonlijke informatie publiekelijk toegankelijk te maken.
  7. Beheerders en gebruikers houden in hun onderlinge uitwisseling van persoonsgegevens steeds rekening met de vereiste zorgvuldigheid en betrouwbaarheid en zijn bereid elkaar daar op aan te spreken.
  8. De wetgever en overheden houden in hun beleid en taakuitoefening zoveel mogelijk rekening met de waarde van de bescherming van persoonlijke informatie en ondersteunen de invoering van deze gedragcode.
  9. Technologie en technieken voor de registratie, uitwisseling of verspreiding zullen niet gebruikt worden door de beheerders of gebruikers van beschikbare persoonsgebonden informatie om toezicht en handhaving van de bescherming van persoonlijke informatie onmogelijk te maken.
  10. Deze gouden regels worden erkend en uitgedragen door eenieder die zijn eigen persoonlijke gegevens of die van een ander laat registeren, deze beheert, uitwisselt of verspreidt.
Een bijdrage van Victor Ruhlmann

Victor Ruhlmann is beleidsmedewerker Werk, Inkomen, Zorg en Digitalisering.

Rechtszaak Universal vanwege dansende peuter

Door Niels Huijbregts, 26 July 2007

Platenmaatschappij Universal Music heeft zichzelf belachelijk gemaakt in de ogen van miljoenen internetters door een rechtszaak aan te spannen tegen de moeder van een dansende peuter.

De moeder zette een videoclip van 29 seconden op YouTube, waarin haar 18-maanden oude zoon danst terwijl op de achtergrond Let’s go crazy van Prince te horen is. Overduidelijk inbreuk op auteursrechten, vindt Universal.

Overduidelijk een belachelijke claim, vindt de Electronic Frontier Foundation, die de moeder steunt door Universal voor de rechter te dagen om haar zo schadeloos te stellen. Ze willen de kosten terug die de moeder heeft moeten maken vanwege de rechtszaak, en daar bovenop een schadevergoeding om haar te compenseren voor het leed dat haar is aangedaan.

Extra opmerkelijk is dat het gaat om een liedje van Prince, die zijn laatste album gratis weggeeft en daarmee de woede van de muziekindustrie over zich heeft afgeroepen.

FBI wil dataretentie kopen

Door Niels Huijbregts, 26 July 2007

De Washington Post bericht over de FBI die $5 miljoen wil vrijmaken om providers tegemoet te komen in de kosten van opslaan van verkeersgegevens. In de VS is (nog) geen dataretentiewet, maar de FBI wil wel graag dat de gegevens worden opgeslagen en probeert ze op deze manier te ‘kopen’.

De reactie van de ISP’s: [Providers aren’t] in the business of becoming the investigative arm for the government, keeping data just so the government can get access to it. That’s really what the government is asking for: ‘Keep data on hundreds of millions of users just in case we need to get data for 15 individuals.’

De jeugd van tegenwoordig

Door Niels Huijbregts, 25 July 2007

Kids today. They have no sense of shame. They have no sense of privacy. They are show-offs, fame whores, pornographic little loons who post their diaries, their phone numbers, their stupid poetry—for God’s sake, their dirty photos!—online. They have virtual friends instead of real ones. They talk in illiterate instant messages. They are interested only in attention—and yet they have zero attention span, flitting like hummingbirds from one virtual stage to another.

Mooi artikel van Emily Nussbaum in New York Magazine over de generatiekloof tussen de digitale generatie en de mensen die te oud zijn om daartoe gerekend te kunnen worden. Met opmerkelijke suggesties:

…So it may be time to consider the possibility that young people who behave as if privacy doesn’t exist are actually the sane people, not the insane ones.

Strijd tegen Iraanse censuur

Door Niels Huijbregts, 25 July 2007

De Iraanse overheid blokkeert 10 miljoen websites omdat ze niet geschikt zouden zijn voor de Iraanse bevolking. Onder de geblokkeerde sites bevinden zich pornosites en politieke kritieken, maar vooral ook veel weblogs. Naar schatting 50% van de weblogs in de Perzische (Iraanse) taal, wordt door filters onzichtbaar gemaakt.

Radio Liberty bericht over Iran Proxy, een ondergrondse groepering in Iran die de bevolking helpt de internetfilters te omzeilen met proxies en handleidingen.

Dat daar behoefte aan is moge duidelijk zijn: met 700.000 actieve schrijvers is de Persische taal de vierde meest geblogde taal op internet.

NAW-gegevens toch niet verstrekken?

Door Niels Huijbregts, 20 July 2007

ISP’s hoeven de NAW-gegevens van hun klanten niet over te dragen aan de muziekindustrie. Dat zegt advocaat-generaal Kokott van het Europese Hof van Justitie, de hoogste rechtbank in Europa. Aanleiding voor de uitspraak was een zaak tussen de Spaanse ISP Telefónica en Promusicae, de Spaanse belangenbehartiger van de muziekindustrie.

Promusicae wilde de namen en adressen van Telefónica-klanten die via Kazaa muziek delen. Telefónica weigerde omdat het verstrekken van die gegevens alleen wettelijk verplicht is in strafrechtelijke zaken, niet in civiele procedures. De Spaanse rechtbank kwam er niet uit en vroeg het Europese Hof om advies. Juliane Kokott, een Duitse juriste die als advocaat-generaal aan het Hof verbonden is, werd gevraagd zich in de zaak te verdiepen. Woensdag publiceerde zij haar bevindingen. Daarin concludeert zij dat lidstaten volgens het gemeenschapsrecht kunnen besluiten dat NAW-gegevens niet hoeven worden verstrekt in civiele zaken.

Ze zegt onder meer over de zaak:

81. Spanien hat (…) die Verpflichtung auferlegt, Verkehrs- und Verbindungsdaten zu speichern. Die Weitergabe ist allerdings ausdrücklich auf strafrechtliche Untersuchungen sowie den Schutz der öffentlichen Sicherheit und die nationale Verteidigung beschränkt. Zu anderen Zwecken dürfen die gespeicherten Daten ausdrücklich nicht weitergegeben werden.

Gegevens worden in Spanje dus verplicht opgeslagen. Het vrijgeven van gegevens is echter nadrukkelijk alleen toegstaan in strafrechtelijke zaken en voor de bescherming van de openbare veiligheid en nationale verdediging. Voor andere doelen mogen de gegevens dus niet vrijgegeven worden.

Dat is een uitspraak waar de muziekindustrie niet blij mee zal zijn, al moet wel worden opgemerkt dat dit een advies is dat niet hoeft worden overgenomen. De kans dat het wordt overgenomen is overigens wel groot.

Zou zo’n uitspraak gevolgen hebben voor de Nederlandse situatie? Tim Kuik van BREIN vindt van niet. Ik ben bang dat hij gelijk heeft: Kokott’s uitspraak houdt in dat Nederland volgens het gemeenschapsrecht kan besluiten, gegevensverstrekking in civiele zaken te verbieden, maar de uitspraak verplicht Nederland niet dat besluit te nemen.

Ik juich de uitspraak toch toe omdat het wel behoorlijk verfrissend is, weer eens een duidelijk gefundeerde, heldere mening over de zaak te horen. Te vaak en te lang wordt de discussie al gevoerd in hysterische bewoordingen die de internetter moeten doen geloven dat downloaden illegaal zou zijn en dat mensen die bestanden delen, “piraten” zouden zijn. Yarr!

Overigens doet Kokott ook een uitspraak die op de Bewaarplicht van toepassing is:

82. Man kann daran zweifeln, ob die Speicherung von Verkehrsdaten aller Nutzer– gewissermaßen auf Vorrat – mit Grundrechten vereinbar ist, insbesondere da dies ohne konkreten Verdacht geschieht.

“Het valt te betwijfelen of het vooraf opslaan van verkeersgegevens van alle gebruikers wel met de grondrechten te verenigen is, zeker wanneer dat gebeurt zonder dat sprake is van een concrete verdenking.”

Hopelijk zal ook in deze discussie in de toekomst met heldere bewoordingen en gefundeerde meningen gevoerd worden!

Een bijdrage van Niels Huijbregts

Niels werkt op de afdeling Public Affairs van XS4ALL als woordvoerder.

Belgische provider moet p2p blokkeren

Door Niels Huijbregts, 14 July 2007

De rechter heeft onlangs in België bepaald dat internetprovider Tiscali binnen zes maanden een systeem in werking moet hebben dat ervoor zorgt dat er geen auteursrechtelijk beschermd materiaal kan worden gedeeld via peer-to-peer netwerken.

Hoe Tiscali dat doet mag het bedrijf zelf weten, maar simpel gezegd zijn er twee opties: p2p-verkeer helemaal blokkeren, of het inrichten van een systeem dat meekijkt met alle p2p-verkeer en blokkeert wat niet mag worden gedeeld.

Tik.be schreef er een uitgebreid artikel over.

Big Brother Awards

Door Niels Huijbregts, 02 July 2007

De privacy brokkelt in Nederland steeds verder af. Of beter gezegd, de privacy wordt bewust afgebrokkeld. Enige jaren geleden is een trend ingezet die lijkt te hebben gezorgd voor een nieuwe manier van denken over privacy. Van een vanzelfsprekend recht ons leven te leven zonder al te veel inmenging lijkt privacy een woord geworden dat alleen nog door activisten in de mond genomen wordt. En natuurlijk door Hen Die Iets Te Verbergen Hebben.

Op de een of andere manier lijken we te hebben geaccepteerd dat veiligheid en privacy nou eenmaal niet samengaan en dat we dus in deze tijden van fanatici en terroristen, volgens de rechte lijnen van de Bush-logica niet vóór privacy mogen zijn. Want voor privacy = tegen veiligheid = voor terroristen. (Either you are with us, or you are with the terrorists)

Dat is een kwalijke zaak, omdat het simpelweg niet klopt. Veiligheid en privacy zijn geen tegengestelden van elkaar, ookal lijkt dat soms zo te zijn omdat terroristen baat hebben bij privacy. Iedereen heeft baat bij privacy, omdat iedereen iets te verbergen heeft. Niet altijd en voor iedereen, maar afhankelijk van de context. Zelfs mensen die niks te verbergen hebben, vertellen misschien niet aan iedereen hoeveel ze verdienen of hoeveel schulden ze hebben. Ze zeggen misschien niet tegen wildvreemden op straat waar hun kinderen op school zitten. Ze vertellen misschien liever niet aan al hun collega’s welke hobbies ze hebben. Of waar ze hun weekend doorbrengen, of hoevaak ze seks hebben. Privacy wordt vaak gezien als iets dat wordt gebruikt om zaken te verbergen die niet door de beugel kunnen. Maar privacy betekent juist de mogelijkheid, dingen voor jezelf te houden ookal is er niks mis mee. Zelf kunnen bepalen wat je met wie deelt is een essentieel onderdeel van een waardig leven en van een leven op eigen verantwoordelijkheid. Daarom is privacy een grondrecht.

Toch zijn er situaties te bedenken waarin veiligheid meer waard is dan dat grondrecht. Als het erop lijkt dat iemand op straat een pistool bij zich heeft, kan de politie diegene fouilleren. Wanneer iemand ervan wordt verdacht een aanslag te gaan plegen, kan diegene worden gevolgd en afgeluisterd. Wanneer er aanwijzingen zijn dat iemand een bom in huis heeft, kan het betreffende huis doorzocht worden. Allemaal voorbeelden waarbij de inbreuk op de privacy te rechtvaardigen is. Er is een duidelijke reden waarom de inbreuk nodig is. Maar steeds meer maatregelen die de overheid voorstelt, breken zonder reden in op de privacy van mensen. Enorme hoeveelheden camera’s op straat houden iedereen in de gaten, verdacht of onverdacht. In sommige straten en stations wordt iedereen gefouilleerd, zonder dat er sprake is van een verdenking. De bewaarplicht zorgt er straks voor dat van iedereen wordt bijgehouden met wie getelefoneerd en ge-emaild wordt en welke websites worden bekeken.

Ik vind die ontwikkeling een ernstig probleem. We moeten dingen voor onszelf kunnen houden en we moeten zelf kunnen bepalen wat we voor onszelf houden en wat niet. Mensen doen niks mis als ze een dagboek bijhouden, als ze slapen, als ze alleen willen zijn op hun kamer of wanneer ze naar de wc gaan. Ze doen niks mis, en toch mag niet iedereen meekijken.

Gelukkig ben ik niet de enige die zich zorgen maakt. Op 21 september worden in De Balie in Amsterdam voor de vijfde keer de Big Brother Awards uitgereikt aan de persoon, het bedrijf en de overheidsinstelling die de privacy het afgelopen jaar het ernstigst geschonden hebben. Nominaties kunt u, voorzien van uitleg, sturen aan info@bigbrotherawards.nl.

Een bijdrage van Niels Huijbregts

Niels werkt op de afdeling Public Affairs van XS4ALL als woordvoerder.

Prometeus - The Media Revolution

Door Mieke van Heesewijk, 27 June 2007

Interessante visie op hoe de media zich de komende jaren gaan ontwikkelen:

Netwerk Neutraliteit en Aansprakelijkheid ISPs zijn Communicerende Vaten

Door Joris van Hoboken, 20 June 2007

Dinsdag 12 juni was ik op het door ECP.nl georganiseerde symposium over Netwerk Neutraliteit. Het debat over Netwerk Neutraliteit is een debat over de vraag in hoeverre het toegestaan is dat broadband providers gaan discrimineren tussen verschillende pakketjes die ze over het netwerk bezorgen. Deze discriminatie kan bestaan uit het bevoordelen van pakketjes van bepaalde informatie aanbieders die daar extra voor betalen, het moedwillig benadelen van de kwaliteit van de doorgifte van pakketjes van bepaalde informatie aanbieders, of zelfs het filteren van pakketjes van informatie aanbieders die je als Internet Service Provider niet door wil laten, omdat je dat niet in jouw belang vindt.

Deze handelswijzen zijn op zijn zachtst gezegd controversieel, en in strijd met een basaal idee van het Internet als een netwerk van domme netwerken, waar de intelligentie aan de randen zit. De voordelen van de domheid van het Internet, in andere woorden het end-to-end beginsel, zijn volgens vele deskundigen de grootste reden van het succes van het Internet. Deze voordelen zijn aan de ene kant economisch van aard, denk aan innovatie (aan de randen van het netwerk!), keuzevrijheid van de consument, mededinging, en aan de andere kant gelegen in de vrijheid van meningsuiting en informatievrijheid.

Het debat wordt het hevigst gevoerd in de Verenigde Staten. Ilse van de Haar van TILEC, die een paper presenteerde over Netwerk Neutraliteit en Europees Recht, legde op het symposium uit dat de hevigheid van het debat in vergelijking met Europa, voortkomt uit het gebrek aan regelgeving dat in de VS van toepassing is op broadband providers plus het gebrek aan mededinging op deze markt. Hoewel broadband providers in Europa dus al gebonden zijn aan regels die voor een deel ook netwerk neutraliteit zouden kunnen garanderen, is het debat in Nederland en Europa net zo goed relevant.

Hoe het Internet in kabeltv 2.0 kan veranderen

Ik heb het debat namelijk altijd hoofdzakelijk opgevat als een debat over het ‘wenselijke’ business model van broadband providers. Joost van der Vleuten, hoofd strategie van het DG Energie en Telecom van het Ministerie van Economische Zaken, gaf het in zijn voorbeschouwing al aan. Het huidige telecommunicatie en media landschap is door ontwikkelingen zoals convergentie en concentratie een warboel van met elkaar concurrerende entiteiten geworden. Niet in de laatste plaats zijn het de telecombedrijven, ook in de EU, die een heroverweging aan het maken zijn - en waarschijnlijk ook moeten maken - over hun strategische belangen. Het basale idee achter deze heroverweging is, is dat zij tot nu ’slechts’ pakketjes aan het doorgeven zijn. Ik bedoel dat zeker niet denigrerend. Ook mijn dank hiervoor is groot. Het punt is alleen dat zij donders goed door hebben dat de doorgifte van sommige van deze pakketjes voor de verzenders en/of ontvangers meer waarde heeft dan de doorgifte van andere pakketjes. Google pakketjes zijn misschien wel waardevoller dan die van Ilse. En voor streaming van Talpa’s ‘De Gouden Kooi’ valt misschien wel meer te vragen dan voor streaming van een not for profit evenement op de Universiteit Twente. VoIP is natuurlijk helemaal niet slim om door te geven als je zelf al telefonie aanbiedt en datzelfde geldt voor allerlei andere concurrerende diensten. Maurice Wessling, sinds kort werkend voor de Consumentenbond, kwam met het illustratieve voorbeeld van Vodafone Internet, waarmee je niet mag SMSsen over IP.

Ed Whitacre, de CEO van AT&T, de grootste telco van de Verenigde Staten heeft het debat aangezwengeld met de volgende strijdvaardige mededeling: “[..] what they [Google en anderen, JvH] would like to do is use my pipes free, but I ain’t going to let them do that because we have spent this capital and we have to have a return on it. [..] Why should they be allowed to use my pipes?The Internet can’t be free in that sense, because we and the cable companies have made an investment and for a Google or Yahoo or Vonage or anybody to expect to use these pipes [for] free is nuts!” Sindsdien is AT&T één van de duidelijkste lobbyisten tegen de introductie van Net Neutrality regulering.

Schoenmaker blijf bij je leest!

Wat soms onderbelicht blijft in dit debat is een van de voordelen die de neutraliteit de broadband providers biedt, namelijk een beperking van aansprakelijkheid. Als de Internet diensten op netwerk niveau besluiten zich uit eigen belang/beweging te gaan bemoeien met de inhoud of herkomst van pakketjes, dan openen ze de mogelijkheid dat anderen hen vragen in hun belang hetzelfde te doen. Zonder het te weten zouden de telco’s met hun bemoeienis zich wel eens een hoop juridische problemen op de hals kunnen halen. Dit stelt ook Michael Geist, vooraanstaand academicus uit Canada op het gebied van Internet recht, naar aanleiding van een bericht in de LA Times dat AT&T van plan is auteursrechtelijk beschermd materiaal te gaan filteren. Als ISP’s de mogelijkheid hebben bepaald verkeer te benadelen of te filteren, en ze doen dat in sommige gevallen ook, dan is voor de rechter maar ook de wetgever de stap om deze inmenging in bepaalde gevallen tot verplichting te maken natuurlijk sneller gemaakt.. De wetgever zoekt al lang naar wapens in de strijd tegen illegaal internet verkeer en zal (naar ik vrees) in dat geval niet schromen deze kans te grijpen het open Internet een vernietigende slag toe te brengen.

In de huidige Nederlandse regelgeving, voorkomend uit de richtlijn elektronische handel, is een aparte bepaling opgenomen voor de doorgifte op het Internet van informatie van derden. Deze ‘mere conduit’ bepaling is speciaal geschreven voor de ISP’s, en sluit hun aansprakelijkheid voor de inhoud van derden uit. Er geldt wel een belangrijke voorwaarde, er mag geen inmenging zijn met de betreffende informatie van derden. Zoalng ISP’s zich niet met de afkomst en inhoud van Internetverkeer bemoeien zitten ze qua aansprakelijkheid dus op rozen.

Samenvattend, de neutraliteit van netwerkdiensten en hun aansprakelijkheid zijn juridisch gezien communicerende vaten. Als ISP’s besluiten zich bezig te houden met de inhoud en afkomst van Internet verkeer, ten behoeve van het afromen van de waarde van dit verkeer, dan krijgen ze ook te maken met de minder prettige kanten van de inhoud van sommige pakketjes. Namelijk de aansprakelijkheid voor de schade die dit verkeer anderen kan berokkenen. Misschien dat dit een goede reden is voor de netwerkdiensten van het Internet zich een paar keer goed achter de oren te krabben voor ze beginnen met het filteren, bevoordelen en benadelen van Internet verkeer.

Een bijdrage van Joris van Hoboken

Joris van Hoboken is promovendus op het Instituut voor Informatierecht van de Universiteit van Amsterdam en doet onderzoek naar zoekmachines en informatievrijheid. Deze bijdrage is geschreven op persoonlijke titel.

Wie betaalt, bepaalt

Door Gerrit Jan Wielinga, 15 June 2007

We leven in een samenleving die in de jaren negentig erachter kwam dat ze, door de jaren heen, een systeem heeft bedacht om onze maatschappelijke problemen op een zo goed mogelijke manier voor alle betrokkenen op te lossen. Dit systeem heet het poldermodel en die oplossing bestaat uit het ondersteunen van initiatieven uit de samenleving zodat de overheid in dialoog kan blijven met zijn burgers en samen met deze burgers mogelijke problemen in relatieve vrede kan oplossen. Maar wat als de overheid zijn steun dreigt terug te trekken op het moment dat de publieke opinie zich lijkt te keren tegen een initiatief uit die samenleving? Kan de vrijheid van informatie dan in gevaar komen?

Dat is de spagaat waar de Hiv Vereniging Nederland in is beland na de gruwelijke berichten over de opzettelijke hiv-besmettingen uit Groningen. De Hiv Vereniging veroordeelde het incident in Groningen onmiddellijk en gaf aan dat ook zij een rol hadden gespeeld in de opsporing van de daders in deze zaak. Toch leek het in een uitzending van Netwerk de volgende dag alsof de Hiv Vereniging niet alles deed wat in zijn vermogen lag om nieuwe besmettingen met het virus te voorkomen. Erger nog, er werd gesuggereerd dat een sectie van de Hiv Vereniging, Poz and Proud, onveilige seks zou promoten en daarmee dus nieuwe besmettingen zou veroorzaken wat een probleem is voor de volksgezondheid.

De minister van VWS kondigde een strafrechtelijk onderzoek aan naar de activiteiten van de Hiv Vereniging en dreigde met het intrekken van de subsidie voor deze patiëntenvereniging als niet per onmiddellijk alle referenties naar onveilige seks van de websites van de Hiv Vereniging verwijderd zouden worden.

Nu is het zo dat als je het over veilige seks hebt, je het indirect ook over onveilige seks hebt en dus besloot deze patiëntenvereniging, waar het merendeel van de leden de ziekte hebben opgelopen door onveilige seks, alle websites te sluiten die onder haar verantwoordelijkheid vallen. Screenen zou dagen, als niet weken duren en er was een termijn gesteld van een paar uur. Dat betekende dat ook het blog van Poz and Proud dicht moest.

Zo op het eerste gezicht lijkt het een goed besluit van onze overheid, want welke overheid wil het op het geweten hebben de volksgezondheid in gevaar te hebben gebracht? In tweede instantie valt het op dat door de (ook door de Hiv Vereniging zichzelf opgelegde) censuur, niet alle informatie meer beschikbaar is die deze vereniging zijn leden en geïnteresseerden op allerlei gebied van leven met hiv bood. Ook de sectie Poz and Proud werd hiermee monddood gemaakt want anders zou ze het voortbestaan van de Hiv Vereniging in gevaar kunnen brengen en daarmee op hun geweten hebben dat het leven met hiv voor alle mensen met hiv in Nederland nog gecompliceerder zou worden dan het al is. Daardoor kon Poz and Proud zich niet verdedigen tegen de aantijgingen die in de media tegen hen werden gemaakt en herhaald.

En dat terwijl Poz and Proud niet bezig was, en zich nooit bezig zal houden met het promoten van onveilige seks maar juist een goede seksuele gezondheid wil bevorderen. Waarom zou het slecht zijn om goede informatie te geven voor als iemand het zonder condoom wil doen? Bijvoorbeeld informatie over het zorgvuldig uitkiezen van je sekspartners. Tijdens seks tussen twee positieven die onder behandeling staan is het risico nihil dat het virus wordt overgebracht. Of het advies je regelmatig te laten checken op geslachtsziektes? Deze informatie is nu dus niet meer beschikbaar.

In het publieke domein is iedereen gebaat bij vrijheid van informatie zodat een mens op een juiste manier van dat andere recht, recht op meningsvrijheid en een recht als die van zelfbeschikking gebruik kan maken. Dat een overheid subsidie dreigt in te trekken van een maatschappelijke organisatie die daarvan afhankelijk is, op grond van berichtgeving van media die wil scoren is dus een gevaar voor de vrijheid van informatie en indirect ook van keuzevrijheid, zelfbeschikking en vrije mening.

Zo komt langzamerhand niet alleen het poldermodel in gevaar en de cultuur waar we met zijn allen in leven, maar op deze manier wordt ook het gevaar binnengehaald van een samenleving waarin burgers het gezag van hun overheid steeds meer moeten wantrouwen.

Een bijdrage van Gerrit Jan Wielinga

Gerrit Jan Wielinga is freelance journalist en schrijver. Hij is lid van Poz and Proud maar spreekt hier op persoonlijke titel, net zoals zijn blog, tommymulder.blogspot.com op persoonlijke titel is geschreven.

Aftapschandaal in Amerika

Door Niels Huijbregts, 13 June 2007

De Electronic Frontier Foundation (EFF), een organisatie die zich inzet voor burgerrechten in het digitale tijdperk, heeft vandaag documenten openbaar gemaakt die laten zien hoe de National Security Agency (NSA) bij internetprovider AT&T het e-mailverkeer van miljoenen mensen heeft afgetapt.

De NSA beschikte over een eigen kamertje in het gebouw van AT&T waar direct galsvezellijnen konden worden afgetapt. Nationaal en internationaal e-mailverkeer werd door woordherkenningssystemen geleid en door menselijke agenten gelezen en beoordeeld, op zoek naar bewijs voor mogelijke terroristische aanslagen.

De EFF heeft in januari 2006 een rechtszaak aangespannen tegen AT&T vanwege de het meewerken aan onrechtmatig bespioneren van miljoenen Amerikaanse burgers. Dat gebeurde nadat een aantal insiders informatie aan EFF hadden doorgespeeld. Een aantal documenten die als bewijs in de zaak dienen, is nu onverkort openbaar gemaakt. De Amerikaanse regering probeert de rechtszaak stop te zetten omdat die een gevaar voor de veiligheid zou zijn.

Brein wint award

Door Niels Huijbregts, 12 June 2007

De stichting Brein meldt op haar website een prijs te hebben gekregen van de Motion Picture Association of America. De EMEA anti-piracy werd zondag in Moskou uitgereikt vanwege de vele civiele procedures die ze voerde tegen mensen die via internet films verspreiden.

“Onder ingewijden staat de prijs bekend als anti-piracy ‘Oscar’, maar officieel mag die benaming niet gebruikt worden”, zegt Brein.

Internet in China

Door Niels Huijbregts, 11 June 2007

Een mooie update over worsteling van de Chinese overheid met het internet op Sargasso.

Chinaman schrijft onder andere over een censuurvraagstuk in een Chinese krant: een redacteur had een advertentie moeten weigeren omdat die verwees naar het bloedbad op het Plein van de Hemelse Vrede, 18 jaar geleden. De redacteur kon dat echter niet weten omdat het betreffende bloedbad uiteraard niet in de geschiedenisboeken voorkomt. De censors staan voor een dilemma: het bloedbad ontkennen en dus de advertentie tolereren, of maatregelen nemen waardoor het bloedbad wordt erkend.

Privacy International: Google bedreigt privacy

Door Niels van Veen, 11 June 2007

Privacy International heeft onderzoek gedaan naar de manier waarop grote internet bedrijven omgaan met de privacy van hun klanten. Google bungelt onderaan de ranglijst en wordt gekwalificeerd als “vijand van de privacy”. Inmiddels zijn Google en Privacy International verzeild geraakt in een hevige twist; zie ook de open brief van Privacy International aan Google.

Artikel in Webwereld.

Kopieerbescherming dvd op de helling

Door Niels van Veen, 07 June 2007

Planetmultimedia schrijft vandaag over een Finse rechtszaak. Volgens het bericht staat de Finse rechter toe dat de beveiliging van dvd’s met Content Scrambling System (CSS) codering wordt gekraakt. Met het Finse vonnis in de hand zouden dvd-kraken in de hele Europese Unie gelegitimeerd gaan worden, aangezien de zaak draait om de uitleg van een Europese richtlijn.

Zie ook de website van European Digital Rights (EDRI).

Rechtbank vernietigt Spam-besluit OPTA

Door Niels van Veen, 06 June 2007

De rechtbank Rotterdam heeft gister een streep gehaald door de boete die OPTA had uitgedeeld aan het bedrijf Speko. De rechtbank oordeelt dat het onderzoek van OPTA niet voldoende zorgvuldig is uitgevoerd. OPTA had beter moeten controleren of de gedupeerden/klagers daadwerkelijk natuurlijke personen waren (alleen dan geldt het spamverbod). Verder oordeelt de rechtbank dat OPTA de identiteit van de klagers bekend had moeten maken zodat Speko de betrouwbaarheid van hun verklaringen had kunnen toetsen. Het beroep van OPTA op de privacy van de klagers wordt verworpen.

Vonnis: http://www.rechtspraak.nl

Zie ook Planet en Webwereld

Belmenu’s en wachtmuziekjes

Door John Piek, 04 June 2007

Bedrijven zijn steeds slechter bereikbaar voor hun klanten. Dat geldt in het bijzonder wanneer bedrijven groot zijn, of wanneer ze alleen via internet of per telefoon bereikbaar zijn, zoals telecom-, kabel- en internetbedrijven. Het probleem doet zich in iets mindere mate voor bij bijvoorbeeld postorderbedrijven. Waar het allemaal toe kan leiden zie je in consumentenprogramma’s. Het programma Kassa van de VARA heeft bijvoorbeeld een klachten-top 3, waar steevast bedrijven staan vanwege de moeite die klanten hebben om iets te bereiken wanneer er wat misgaat.

Ondanks de vaak honderden of duizenden klachten die zo’n programma ontvangt, betreft het natuurlijk maar een kleine minderheid van de klanten waar het op zo’n grondige manier misgaat. Niettemin: het zal je maar overkomen!

De oorzaken zijn vaak makkelijk aan te wijzen, en vanuit zo’n bedrijf ook heel plausibel te verklaren. Een bedrijf heeft een nieuw product op de markt gebracht, dat nog nét niet voldoende de tekentafel is ontgroeid. En in een ander geval zijn de oorzaken juist te vinden in het grote succes van het product of de dienst. De vraag is heel veel groter dan het bedrijf zich dus had voorgesteld, en daardoor is niet voldoende personeel opgeleid en aangenomen, een voldongen feit dat vanwege de duur van het opleidingstraject vaak ook niet 1-2-3 is op te lossen. Het probleem is zeker niet nieuw. Bij de invoering van ISDN, een tiental jaren geleden traden soortgelijke problemen op, zij het dat de schaal wel iets kleiner was dan nu.

Wat tegenwoordig ook verschilt van de situatie van een paar jaar geleden is dat de bereikbaarheid van bedrijven slechter lijkt dan het ooit was. Klanten ontevreden, en terecht, want bedrijven verschuilen zich achter meterslange belmenu’s en wachtmuziekjes, op telefoonlijnen waar regelmatig ook nog pijnlijk veel voor moet worden betaald. En als je dan eindelijk eens iemand aan de lijn hebt, blijkt die persoon nergens verantwoordelijkheid voor te willen of te durven nemen. Je wordt doorverbonden naar iemand die de zaak klaarblijkelijk beter zou weten, maar die nadat je deze eenmaal aan de lijn hebt niet alleen van jouw zaak niets blijkt te weten, maar die ook nog op de verkeerde afdeling blijkt te zitten. En zo begint het hele proces dan weer van voren af aan.

Door mijn werk als journalist spreek ik weleens met mensen aan de andere kant van de lijn. Ook daar bestaat flinke ontevredenheid over de ontwikkelingen. Een leidinggevende over een helpdeskafdeling snapte off-the-record wel waarom de afstand tot de klant zo is vergroot: “Wat je ziet is dat klanten tegenwoordig ook steeds mondiger worden. Veel mensen hebben een rechtsbijstandverzekering, en al snel wordt met juridische stappen gedreigd. Regelmatig krijgen wij dan ook met rechtszaken te maken. Dat is echt iets van de laatste jaren. Sommige medewerkers zetten nog wel degelijk die stap extra voor een klant. Zo iemand loopt daarbij echter wel een risico: als iets misgaat zullen sommige klanten direct klaarstaan met een advocaat, en dat kan vervelende gevolgen hebben voor zo iemand. Door dat besef zijn mensen ook steeds minder vaak bereid om zich extra voor iemand in te zetten. Als zijn leidinggevende hem tenminste al niet te verstaan heeft gegeven dat dat dus gewoon niet mag.”

Bij een andere gelegenheid verzuchtte een helpdeskmedewerker eens tegen mij: “Mensen denken tegenwoordig over hun breedbandverbinding net als over stromend water. Het is een eerste levensbehoefte geworden, en als die uitvalt schreeuwen ze moord en brand.”

De toenemende barrières tussen klant en leverancier blijken erg lastig om te slechten. Wanneer beide zijden iets zouden afspreken, bijvoorbeeld in de vorm van ‘ik ben best bereid om te garanderen die extra stap voor je te zetten, als jij dan maar garandeert om mij niet aan te pakken als dat misgaat’, zullen consumentenorganisaties niet helemaal onterecht roepen dat de klant hiermee zijn rechten verkwanselt. Bovendien levert zo’n oplossing vermoedelijk ook weer extra juridisering op, omdat die afspraak misschien ook wel weer op papier moet worden vastgelegd.

Het lijkt dan ook waarschijnlijk dat de wapenwedloop nog wel even door zal gaan. Misschien wel totdat een en ander het economisch verkeer teveel begint te belemmeren, of dat met name klanten al te vaak de dupe zijn en de overheid om die reden het initiatief tot maatregelen neemt.

Een bijdrage van John Piek

John Piek is freelance schrijvend journalist/fotograaf en vertaler. Hij publiceert op www.shorties.nl.

Zaak cyberdissidenten vs Yahoo uitgebreid

Door Niels Huijbregts, 03 June 2007

De rechtszaak die Chinese cyberdissidenten hebben aangespannen tegen Yahoo wegens het verstrekken van hun gegevens aan de Chinese overheid, is uitgebreid. De bekende Chinese journalist en criticus Shi Tao heeft zich aangesloten bij de groep die de zaak begonnen was.

Shi Tao werd in april 2005 veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf nadat Yahoo hem op verzoek van de Chinese autoriteiten had geïdentificeerd. Reporters without Borders schreef er toen een uitgebreid artikel over.

Wikipedia-rel om artikel over ‘Martijn’-pagina

Door Niels van Veen, 31 May 2007

Webwereld schrijft vandaag over een rel naar aanleiding van een NRC-artikel over Wikipedia.

Japanse rechter verbiedt muziekopslag op externe server

Door Niels Huijbregts, 30 May 2007

Een Japanse rechtbank heeft bepaald dat muziek niet op een externe server mag worden opgelagen. De Japanse auteursrechtenorganisatie JASRAC spande een zaak aan tegen Image City, een bedrijf dat Japanse internetters de mogelijkheid biedt muziek te uploaden naar een server en die later op hun mobiele telefoon te beluisteren.

De dienst is alleen voor persoonlijk gebruik en ge-uploade muziek is alleen toegankelijk voor degene die de bestanden op de server heeft gezet, dus er is geen sprake van verspreiding van auteursrechtelijk beschermd materiaal, vond Image City. Gebruikers uploaden muziek vanaf een eigen cd, en beluisteren die later op hun eiegen telefoon. De rechter dacht daar anders over: het uploaden van muziek naar de server van Image City is hetzelfde als het beschikbaar stellen van die muziek aan Image City. En dat mag niet.

De uitspraak betekent dat ook diensten als .Mac, Yahoo Briefcase en Xdrive in Japan niet meer voor muziek gebruikt mogen worden.

Meer over de zaak in deze Google-vertaling van een artikel op MSN.jp

Privacy in verandering

Door Victor Ruhlmann, 30 May 2007

Het College Bescherming Persoonsgegevens geeft recent aan dat de huidige handhaving van de wet op de bescherming van persoonsgegevens achterhaald is. De Eerste Kamer blijft tegenstander van het voorliggend wetsvoorstel waarmee het BurgerServiceNummer ingevoerd moet worden. In het wetsvoorstel zijn volgens de senaat te weinig waarborgen voor een zorgvuldige en transparante omgang met geregistreerde gegevens van elke burger. Twee actuele berichten over een ontwikkeling die al langer gaande is.

De huidige wetgeving rondom registratie van en toegang tot persoonsgegevens kent een verouderde statische benadering met strikte voorschriften, beschermende ‘kaders’ en beperkte sanctiemogelijkheden. De wet kenmerkt zich vooral door een hiërarchische visie over de toegang en inzage in persoonsgegevens. Wat niet mag is niet toegestaan en daarmee verboden. Wat dit verbod nog waard is in de immer toenemende digitalisering van de gehele samenleving is zeer twijfelachtig. Een pleidooi voor hogere boetes door het CBP getuigt van een gebrek aan oplossingsvermogen en ambitie. Zinvoller is het om met bondgenoten (zoals de Eerste Kamer) druk uit te oefenen op de politiek om te komen tot een herziening van de bestaande wetgeving.

In het nieuwe wettelijk kader moeten in elk geval twee principes centraal staan:

1. Het recht op inzage en mogelijkheid tot correctie van (verkeerd) geregistreerde gegevens voor elke burger. Eventueel via een intermediair zoals het CBP.
2. In plaats van uitsluitend verbieden is het zinvol de registratie en uitwisseling van gegevens te definiëren vanuit de aantoonbare schade die kan ontstaan voor de betreffende burger en zijn persoonlijke levenssfeer.

Deze nieuwe wet moet ruimte geven aan de burger om zijn persoonsgegevens te kunnen beschermen. Vanuit de ondersteuning die de wet hem geeft kan hij als ‘eigenaar’ van zijn gegevens wellicht effectiever communiceren met de overheid, bedrijven en instanties. De nieuwe wet zou er aan kunnen bijdragen dat de gebruikers, verantwoordelijken en toezichthouders zich meer bewust worden van de waarde en noodzaak van de ‘bescherming’ van de geregistreerde gegevens van elke burger. Ook zou het hen wellicht kunnen stimuleren een coalitie te gaan vormen om dit recht ook in de toekomst een bestaansrecht te geven. Het wachten is nu op de politici, beleidsmakers en beslissers die de urgentie gaan inzien en zich hiervoor willen gaan inzetten.

Een bijdrage van Victor Ruhlmann

Victor Ruhlmann is beleidsmedewerker Werk, Inkomen, Zorg en Digitalisering.

Duitsland verbiedt securitywerk

Door Niels Huijbregts, 30 May 2007

Vorige week is in het Duitse parlement een wet aangenomen die het maken, verspreiden en gebruiken van software om computerbeveiligingen te omzeilen, verbiedt. De Duitse hackersclub CCC zegt dat dat het werk van security-experts onmogelijk maakt; zij moeten immers in hun dageijkse werk dat soort software gebruiken om de veiligheid van computersystemen te kunnen testen. Het verbod zorgt daarom voor een verslechtering van de computerveiligheid, omdat die niet meer goed beproeft kan worden.

Het Duitse parlement heeft de wet aangenomen ondanks dringende adviezen van computerexperts en wetenschappers, die ervoor waarschuwden dat de wet praktisch een beroepsverbod voor computerbeveiligingexperts zou betekenen. Zoals het voor de auto-industrie noodzakelijk is, crashtests uit te voeren, zo is het voor de computerindustrie noodzakelijk de veiligheid van computersystemen te testen door erop in te breken.

De Duitse regering heeft aangekondigd dat die taak in de toekomst uitgevoerd kan worden door betrouwbare, door de overheid gecertificeerde beveiligingsexperts. CCC vreest dat daarmee burgers geen enkele mogelijkheid meer zullen hebben om zich te wapenen tegen spionage door de overheid door middel van overheidstrojans.

EU onderzoek naar Google’s privacybeleid

Door Niels van Veen, 29 May 2007

Berichten in de media over een onderzoek van de zogeheten Article 29 Data Protection Working Party naar de wijze waarop Google zoekgegevens bewaart:

www.forbes.com

tweakers.net

www.planet.nl

www.nrc.nl

Europa trekt ten strijde tegen Cybercrime

Door Niels van Veen, 23 May 2007

De Europese Commissie heeft gister aangekondigd de strijd aan te gaan tegen cybercriminaliteit (fraude, illegale content, DDoS aanvallen etc.). Deze grensoverschrijdende problematiek vereist volgens de Commissie een aanpak op EU-niveau. Het beleid is erop gericht om internationale samenwerking en strafrechtelijke handhaving te bevorderen en om publiek-private samenwerking te versterken. De Commissie overweegt ook om wetgeving tegen identiteitsdiefstal te ontwerpen.

Het plan van de Commissie is hier integraal te lezen.

Het is slecht gesteld met de privacy in Nederland

Door Niels Huijbregts, 22 May 2007

Vandaag in NRC een artikel over een rapport van Privacy International, een Britse privacy-organisatie. Daaruit blijkt dat de privacy in Nederland vergelijkbaar is met die in de Filipijnen, Slovenië en Letland.

Volgens het rapport scoort Nederland slecht op het gebied van cameratoezicht, financiële privacy, de omgang met identiteitskaarten en biometrie, het afluisteren van de eigen burgers en tonen van internationaal leiderschap op het gebied van privacybescherming.

Wereldwijd onderzoek naar internetcensuur

Door Niels Huijbregts, 19 May 2007

In Trouw staat vandaag een uitgebreid artikel over internetcensuur. Aanleiding van het artikel is een onderzoek van de OpenNet Initiative – een samenwerking tussen de universiteiten van Harvard, Toronto, Oxford en Cambridge.

Internetcensuur neemt wereldwijd snel toe, wordt geconcludeerd; steeds meer overheden blokkeren op steeds geavanceerder manier infomatie waarvan ze liever niet hebben dat hun burgers die zien.

OPTA zoekt werkgelegenheid (Deel 2)

Door Niels van Veen, 18 May 2007

Vorige maand verscheen op dit Opinieblog een kritische bijdrage van Simon Hania over het nieuwste initiatief van OPTA om de veiligheid op internet te vergroten. De kritiek richtte zich op de wijze waarop OPTA dit wil doen.

OPTA lanceert haar plan met een citaat uit het regeerakkoord:

“Een veilige samenleving is niet alleen een kwestie van duidelijke regels en goede handhaving. Een respectvolle omgang van mensen met elkaar en fatsoen in het maatschappelijke verkeer zijn onmisbaar voor een veilig klimaat.”

XS4ALL is benieuwd welke maatregelen dit kabinet zal voorstellen om de maatschappij fatsoenlijk en veilig te maken. De vraag is waarom OPTA dit citaat gebruikt. Vermoedelijk wil OPTA de indruk wekken dat haar plannen voor een veiliger internet in gebaseerd zijn op duidelijke regels, die voortaan goed worden gehandhaafd. Maar niets is minder waar.

Het wetsartikel waaraan OPTA haar bevoegdheid ontleent verplicht internet- en telecomaanbieders om hun systemen te beveiligen zodat de privacy van hun klanten is gewaarborgd. Uitstekend. Dit artikel is alleen niet de oplossing voor de problemen rond veiligheid op internet. Dat komt doordat dit artikel alleen geldt voor dienstaanbieders in de telecomsector (waar OPTA toezicht op houdt). Het artikel noemt niet alle overige partijen die een belangrijk aandeel hebben in de veiligheid op internet: leveranciers van hard- en software, aanbieders van financiële diensten, de overheid, en last but not least: de gebruikers.

XS4ALL is ervan overtuigd dat de veiligheid op internet alleen kan worden verbeterd wanneer al deze partijen gezamenlijk werken aan verbetering. En niet door de eenzijdige aanpak van OPTA, die maatregelen voorstelt die door de meeste ISP’s bovendien al lang genomen zijn.

Het voorlopig standpunt van OPTA is hier te vinden. De reactie van XS4ALL kunt u hier downloaden.

Een bijdrage van Niels van Veen

Niels van Veen is Public Affairs Officer a.i. bij XS4ALL

Kort geding tegen Wijvertrouwenstemcomputersniet

Door Niels Huijbregts, 15 May 2007

Diverse media berichten over het kort geding dat stemcomputermaker Groenendaal aangespand heeft tegen de Stichting Wij Vertrouwen Stemcomputers Niet.

Het ‘Bureau voor verkiezingsuitslagen J.W. Groenendaal’ maakt de software waarop 90% van de in Nederland gebruikte stemcomputers draait. Wijvertrouwenstemcomputersniet heeft die software op haar site gezet omdat het voor de transparantie van de democratie belangrijk is, dat iedereen kan nagaan hoe de stemmen geteld worden en hoe dus de verkiezingsuitslag tot stand komt. Groenendaal vindt dat een inbreuk op het auteursrecht, het bedrijf wil de software geheim houden. De zaak komt op 22 mei voor de rechter.

Wanneer in het kort geding wordt bepaald dat Groenendaal gelijk heeft, betekent dat dat niet te controleren is of verkiezingen juist verlopen. Theoretisch zou het dan mogelijk zijn, de verkiezingsuitslag te manipuleren zonder dat iemand er achter komt. De software zou dan van de site van de Stichting moeten worden verwijderd. Wie zelf wil zien hoe de software werkt, kan deze nu nog downloaden.

Voorlichting vermindert risico’s internet kinderen

Door Sandra van de Pieterman, 14 May 2007

Het is veel in het nieuws: contact via internet kan gevaarlijk zijn voor kinderen. Chatsites en providers wordt gevraagd actie te ondernemen. Dit voorkomt helaas beperkt dat kinderen risico’s lopen via internet. Het is daarom belangrijk dat ouders kinderen ook voorlichten over het gebruik van internet.

Kinderen worden van jongs af aan gewaarschuwd voor gevaar: uitkijken bij het oversteken, niets doen dat verboden is en vooral niets aannemen van vreemden. Kinderen worden hierdoor voor gevaar behoed. Voor het gebruik van internet waarschuwen veel ouders niet. Kinderen zitten vaak zonder toezicht achter een pc en leggen daarbij argeloos contact met onbekenden. Dat kan onschuldig zijn, maar dat kan ook anders uitpakken.

Webcams gebruiken kinderen doorgaans voor leuke dingen: gekken bekken naar het schoolvriendje of kijken hoe die onbekende op die chatbox er in het echt uit ziet. De verleiding kan echter bestaan om andere dingen te gaan doen voor de webcam. Daarbij weten kinderen niet wie er mee kijken en wat er met de beelden gebeurt. Het zou niet de eerste keer zijn dat iemand pikante beelden opneemt en verspreidt op internet of besluit iemand ermee te chanteren.

Begin juni 2006 werden vier jongens en een meisje van 15 en 16 jaar uit Gouda opgepakt, omdat zij een 14-jarig meisje filmden terwijl zij in bad seksuele handelingen verrichtte. Het meisje was op een feestje bij een van de verdachten thuis. Ze waren dronken en moedigden het meisje aan zichzelf in bad te bevredigen. Een van de verdachten verspreidde de film via internet. Het meisje hoorde dat pas later en deed met haar ouders aangifte.
(Bron: www.overenuit.nl / NRC)

Om zulke narigheid te voorkomen, is het van belang kinderen van het risico op de hoogte te stellen en te vertellen zich nooit te ontkleden voor de webcam. Ook kunnen ouders afspreken de webcam alleen te gebruiken in hun aanwezigheid of de webcam ontkoppelen en opbergen bij afwezigheid.

Ook chatten bevat zonder een goede voorlichting risico’s. Het is makkelijk om met MSN Messenger, ICQ en Yahoo Instant Messenger direct ‘live’ met iemand bij te praten. Ook hier is het probleem dat je vaak niet weet met wie je praat. Een leuke jongen of meisje kan een ‘oude viezerik’ blijken te zijn die probeert met kinderen af te spreken.

Om te voorkomen dat vreemden via de chatbox achter naam, adres of leeftijd kunnen komen, is het belangrijk kinderen bij aanmelding te informeren niet alles in te vullen. Of vul eventueel samen slechts de door de chatbox bepaalde ‘verplichte gegevens’ in. Ouders kunnen ook een lijst bijhouden met wie er gechat wordt. De inhoud van gesprekken kan eveneens worden bewaard.

Houdt er naast de risico’s van chatten en webcams ook rekening mee dat digitaal pesten onder kinderen ook voor komt. Via internet of via een mobiele telefoon kan de pester anoniem kinderen thuis lastig vallen. Digitaal pesten is moeilijk te voorkomen en moeilijk te herkennen. Op Pestweb of pesten.startpagina is meer informatie verkrijgbaar om digitaal pesten zo goed mogelijk te signaleren en tegen te gaan.

Tips voor ouders om kinderen te beschermen tegen de risico’s van internet:

Mijnkindonline
Ouders.nl
Kidsplace
Filternet
Help Wanted

Een bijdrage van Sandra van de Pieterman

Sandra is medewerker van het Abuse Centre van XS4ALL en freelance journalist

CBP pleit voor hogere boetes

Door Niels Huijbregts, 12 May 2007

Vandaag in NRC zegt de voorzitter van het College Bescherming Persoonsgegevens, Jacob Kohnstamm, dat de huidige wet die toeziet op de privacy van Nederlanders, niet meer voldoet. Toen de wet in 2001 werd bedacht, werd ervan uit gegaan dat bedrijven en overheden alleen gegevens van personen zouden opslaan die ze nodig hadden om hun werk te doen. Door technologische ontwikkelingen, zoals internet, worden nu veel meer gegevens opgeslagen dan toen werd voorzien.

Kohnstamm vindt het niet nodig, de wet aan te passen. Hij wil wel meer kunnen sturen, bijvoorbeeld door hogere boetes op te leggen wanneer de privacywet wordt overtreden.

Op de website van het CBP is het jaarverslag over 2006 te vinden waarin wordt gewezen op de noodzaak om de gevolgen voor de privacy van ogenschijnlijk ‘waardenloze’ technische toepassingen in de publieke en de private sector te toetsen aan de waarden en normen zoals neergelegd in de privacy wet.

Douane in Second Life?

Door Niels Huijbregts, 10 May 2007

Bewoners en bezoekers van Second Life moeten in de toekomst hun First Life - echte - paspoort gaan laten zien om mee te mogen doen. Linden Labs, de makers van de virtuele wereld Second Life, schreef dat vorige week op de corporate weblog.

We will shortly begin beta testing an age and identity verification system, which will allow Residents to provide a one-time proof of identity (such as a driver’s license, passport or ID card) and have that identity verified in a matter of moments.

De reden voor het plan is dat Second Life vrij veel ‘adult content’ bevat. De wereld was altijd al alleen toegankelijk voor 18 jaar en ouder, maar er werd niet gecontroleerd hoe oud bezoekers daadwerkelijk waren. Daar moet verandering in komen, vindt het bedrijf. In de toekomst moet je dus je paspoort laten zien om toegang te krijgen tot Second Life. Tenminste, tot de delen van Second Life waar seks en andere volwassen zaken plaatsvinden. Linden Labs schrijft dat plekken in SL die niet geschikt zijn voor kinderen, zichzelf moeten melden. Toegang tot die plekken is dan alleen nog mogelijk voor bezoekers die hun leeftijd hebben aangetoond.

Wie anoniem wil blijven hoeft geen paspoort te laten zien, maar krijgt ook geen toegang meer tot de volwassen plekken in SL. Overigens blijf je ook anoniem als je je paspoort wel laat zien, beweert het bedrijf. Gegevens worden alleen gebruikt om de leeftijd van een bezoeker te verifiëren, er worden geen persoonsgegevens opgeslagen.

Linden Labs is niet het eerste bedrijf op internet dat probeert de leeftijd van bezoekers te verifiëren. In de porno-industrie gebeurt dat al jaren, meestal doordat bezoekers een creditcard moeten opgeven. Dat systeem is vrij eenvoudig te omzeilen door een valse of geleende creditcard te gebruiken. Hoe Linden Labs valse identiteitsgegevens gaat uitsluiten, wordt niet gemeld.

Een bijdrage van Niels Huijbregts

Niels werkt op de afdeling Public Affairs van XS4ALL als woordvoerder.

Science Fiction Science Faction

Door Niels van Veen, 07 May 2007

De beelden van de laatste lezingenavond uit de serie Science Fiction Science Faction, met o.a. Bruce Damer en Brenda Laurel, zijn te bekijken via het video archief van Waag Society.

Dataretentie in Frankrijk

Door Niels Huijbregts, 07 May 2007

Het Nederlandse wetsvoorstel naar aanleiding van de Europese richtlijn Dataretentie heeft veel stof doen opwaaien. De voorgestelde termijn van bewaren van de gegevens is te lang, de onderbouwing is te mager en het voorstel zou zelfs in strijd zijn met de richtlijn.

Ook Frankrijk heeft een wet in voorbereiding over de rétention des données de communications. Frankrijk gaat nog een stuk verder: de Franse organisatie IRIS (Imaginons un Réseau Internet Solidaire) beschikt over de tekst en meldt dat de Franse overheid niet alleen de voorgestelde termijn wil verlengen, maar ook de te bewaren gegevens wil uitbreiden. Zo zouden niet alleen de verkeersgegevens bewaard moeten worden, maar ook identificatiegegevens als loginnamen en wachtwoorden.

Een analyse in het Frans is beschikbaar op de site van IRIS.

Digitale identiteit – een zoektocht naar jezelf

Door Sjors Timmer, 07 May 2007

Wie ben ik? Een vraag die iedereen wel eens tegen komt, een vraag ook die ons als mensheid ook al lang bezighoudt. Niet verwonderlijk dus dat ook in de nieuwe media gezocht wordt naar antwoorden op deze vraag.

Als je aan iemand moet uitleggen wie je bent, begin je meestal met hoe je in relatie staat tot de rest van de wereld. Wie zijn je ouders, waar werd je geboren, waar ging je naar school, wat voor werk doe je enzovoorts. Vroeger lagen deze relaties welhaast bij je geboorte vast, je leerde het vak van je vader, je bleef in dezelfde stad wonen en trouwde hoogstwaarschijnlijk met iemand uit de buurt. Naarmate de welvaart echter groeide namen ook de keuzemogelijkheden toe. Ontsnappen aan het leven dat bij je geboorte voor je klaar stond werd vergemakkelijkt.

Met de vrijheid om je relaties te kunnen kiezen, neemt ook de druk toe om de juiste keuzes te maken. Aangezien we maar een beperkt aantal dingen tegelijk kunnen zijn moeten we onze tijd zo goed mogelijk gebruiken. De enige die hier tot nu toe aan ontsnapte was god, toen Mozes hem vroeg, wie bent u? Antwoordde hij “Ik ben wie ik ben”. En omdat hij inderdaad stelde alles te zijn, was hij hierin als enige juist. Wij gewone stervelingen kunnen echter niet alles zijn en moeten dus zelf op zoek gaan naar die relaties waarin wij ons prettig voelen.

Hoewel we een groot aantal van onze relaties al zelf kunnen uitkiezen, zijn er toch nog enkele ietwat inflexibele over. We zijn man of vrouw (of computer), we hebben een leeftijd, en ook een fysiek uiterlijk. Om aan deze relaties te ontsnappen is in de fysieke wereld veel werk vereist. Van man vrouw worden vereist flinke operaties, en ook voor een blijvend jong uiterlijk wordt een hoge prijs betaald.

Een virtuele omgeving kent deze overgangsproblemen echter niet, waar Madonna zichzelf in de jaren 80 nog ieder jaar van een compleet nieuwe garderobe moest voorzien, is het switchen van identiteit nu niet veel meer werk dan het aanmaken van een nieuw account. In een virtuele omgeving kun je onbeperkt experimenteren met wie je wilt zijn, en word je slechts begrensd door je eigen fantasie en de geloofwaardigheid waarmee je jezelf presenteert. Toch wordt ook op het internet verwacht dat je jezelf aan bepaalde gedragsregels houdt.

Een bekend artikel, begin jaren negentig geschreven door Julian Dibbel getiteld Rape in Cyberspace, gaat over een op tekst gebaseerde spelomgeving genaamd Lambdamoo. Op een avond wordt deze chatomgeving bezocht door een hacker vermomd als clown. Door bepaalde commando’s in te voeren is hij in staat om de besturing van andere deelnemers over te nemen, en hun dingen tegen hun zin te laten doen en zeggen. Niet zo zeer de avond zelf maar vooral de wekenlange discussies over de manier waarop de dader gestraft moest worden liet zien dat internet een deel van zijn onschuld verloren had. Slechts enkele deelnemers waren van mening dat misdaad in een wetteloze online samenleving onmogelijk is, de rest echter wilde de hacker zo snel mogelijk verwijderd hebben en een beperkt aantal basisregels invoeren. Met het toenemende gemak van identiteitswisseling, wordt er ook een steeds groter beroep gedaan op ons eigen ethisch vermogen van wat nog toelaatbaar is.

Een recenter voorbeeld van een verzonnen identiteit is dat van lonelygirl15. Dit meisje dat op Youtube al haar angsten en dromen deelde, bleek uiteindelijk uit een groep van 4 mensen te bestaan, een actrice, een cameraman, een scriptschrijver en een assistente die op sommige dagen wel vijfhonderd mails van meelevende kijkers beantwoordde. Opmerkelijk genoeg bleken na het uitkomen van dit bedrog de kijkers niet extreem af te haken, velen vonden het verschil tussen echt en verzonnen niet eens zo belangrijk en waren meer geïnteresseerd in hoe het met haar verder zou gaan.

Voor de meeste mensen brengt het experimenteren met identiteit echter meer risico’s met zich mee, internet is bijzonder goed in het onthouden van het verleden. Mocht je je vroeger op straat eens voorgedaan hebben als de zoon van de burgemeester dan kreeg je een draai om je oren, en een week later was iedereen het alweer vergeten. Maar als je jezelf op je Hyves account een week uitgeeft als de burgemeester van Amsterdam is er een redelijke kans dat je toekomstige werkgever zelfs na jaren via Google dit kleine misstapje onder ogen krijgt. Groot is daarbij ook de kans dat hij niet de moeite neemt om dit even in de juiste context te plaatsen.

Het spelen met identiteit hoeft echter niet per se negatief te zijn, om eens uit te proberen hoe het is om iemand anders te zijn zorgt er ook voor dat er meer begrip ontstaat voor hoe het is om die iemand anders te zijn, en zal hopelijk ook tot meer onderlinge verdraagzaamheid leiden.

Gebruikte bronnen
Joshua Davids - Web Video grows up (Wired december 2006)
Greg Niemeyer - Foundations of American Cyberculture
Julian Dibbel - A Rape in Cyberspace (Or TINYSOCIETY, and How to Make One)

Een bijdrage van Sjors Timmer

Sjors Timmer studeerde onlangs af als Master in de Europese Media met het project Reputator (http://www.reputator.net), en vult zijn tijd momenteel als vormgever en weblogger op www.svirsk.org/blog.

Verantwoordelijk voor internetveiligheid

Door Niels van Veen, 03 May 2007

De Onafhankelijke Post en Telecommunicatie Autoriteit (OPTA) wil de zorgplicht van internetaanbieders voor de veiligheid van consumenten op internet aanscherpen. ECP.NL en OPTA organiseren op 1 juni as. een bijeenkomst over dit onderwerp. Inzet zijn de beleidsregels die OPTA gaat opstellen.

Tijdens de bijeenkomst reageren Consumentenbond en XS4all, in de persoon van Simon Hania, op het rapport en op het standpunt van OPTA. Simon Hania heeft de toon reeds gezet in een bijdrage over dit onderwerp op dit opinieweblog

Spy Act

Door Niels Huijbregts, 02 May 2007

In Amerika is een wetsvoorstel ingediend dat computergebruikers bescherming moet bieden tegen spyware - computerprogrammaatjes die stiekem informatie versturen over de pc waarop ze geïnstalleerd zijn. Spyware wordt gebruikt door allerlei bedrijven om te zien waar mensen zoal naar op zoek zijn op internet, wanneer en hoe lang ze hun computer gebruiken en welke software erop staat. Spyware kan zelfs wachtwoorden achterhalen en informatie over je online bankiergedrag naar derden versturen.

De voorgestelde wet met de geinige naam SPY ACT (Securely Protect Yourself Against Cyber Trespass) moet consumenten tegen dit soort spionage beschermen. De wet verbiedt een aantal zaken die echt niet door de beugel kunnen. Spyware die toetsaanslagen opslaat en verzendt en wachtwoorden achterhaalt, mag niet. Klinkt goed, maar als je iets verder leest blijkt er iets opmerkelijks aan de hand.

In Section 5, Limitations staan de uitzonderingen beschreven:

Exception Relating to Security- Nothing in this Act shall apply to–
(1) any monitoring of, or interaction with, a subscriber’s Internet or other network connection or service, or a protected computer, by a telecommunications carrier, cable operator, computer hardware or software provider, or provider of information service or interactive computer service, to the extent that such monitoring or interaction is for network or computer security purposes, diagnostics, technical support, or repair, or for the detection or prevention of fraudulent activities; (…)

Dit betekent dat de wet niet consumenten beschermt, maar bedrijven die graag spyware inzetten om hun consumenten in de gaten te houden. De wet is niet van toepassing voor IPS’s, kabelbedrijven, software- en hardwareverkopers en dienstverleners - dus eigenlijk alle bedrijven die iets met internet doen- als die de spyware willen gebruiken om veiligheidsredenen en om te zien of er soms iets stouts gebeurt. Met name genoemd wordt nog de mogelijkheid, door spyware te controleren of een computergebruiker wel legaal aangeschafte software op zijn computer heeft:

(2) a discrete interaction with a protected computer by a provider of computer software solely to determine whether the user of the computer is authorized to use such software (…)

Of deze uitzondering op de wet betekent dat de genoemde organisaties naar harte lust spyware mogen installeren is de vraag. Het lijkt er in ieder geval een beetje op dat de Spy Act eerder een ‘All Internet Companies May Spy Act’ gaat worden.