De toekomst van de muziekindustrie

Door Mieke van Heesewijk, 28 January 2008

Waar de muziekindustrie en internetters er niet in slagen elkaar tegemoet te komen, onstaan er allerlei initiatieven die op een andere manier omgaan met het aanbieden van muziek. De toekomst van de muziekindustrie wordt druk bediscussieerd:

Bijvoorbeeld hier

of hier:

Wij zijn benieuwd naar uw mening op onderstaande stelling:

“De muziekindustrie slaagt er niet in om aan de wensen van internetters tegemoet te komen. Uiteindelijk overleven alleen de muziekaanbieders die…”

De 20 meest inspirerende of opmerkelijke reacties belonen wij met twee toegangskaarten voor de Sellaband-All-Access night, die op 7 februari plaats vindt in Paradiso, Amsterdam. XS4ALL ondersteunt dit evenement. Lees hier waarom.

Winnaars krijgen per email bericht, op het mailadres van waaruit de reactie is geplaatst. Winnaars krijgen dan zo snel mogelijk bericht. Over de uitslag kan eindeloos worden gecorrespondeerd op deze blog. De sluitingsdatum van deze actie is 31 januari 2008 om 12.00 uur.

Privacy feestje

Door Corien Prins, 28 January 2008

We hebben een feestje te vieren! Maandag 28 januari 2008 is internationale privacydag. In 27 Europese landen, de Verenigde Staten en Canada wordt met publiekscampagnes, bijeenkomsten op scholen en andere initiatieven gehoor gegeven aan de oproep van de Raad van Europa en Europese Commissie om privacy in het zonnetje te zetten. De dag is overigens niet toevallig gekozen: in 1981 werd op 28 januari het belangrijkste internationale privacyverdrag, Conventie 108 van de Raad van Europa, vastgesteld.

Als we op de berichten van de laatste jaren mogen afgaan, lijkt het overigens een weinig vreugdevolle dag te worden. Privacy is verwaarloosd en in een hoek gezet. Verwaarloosd: zo blijkt wel uit de jaarlijkse privacyranglijst van het Engelse bureau Privacy International en Amerikaanse Electronic Privacy Information Center. Ons land scoort matig op de lijst en bovendien wordt expliciet opgemerkt dat we internationaal te weinig leiderschap tonen bij het initiëren van maatregelen ter bescherming van privacy. In een hoek gezet: degene die in deze tijd nog de moed hebben dan wel de moeite nemen om het fundamentele belang van privacybescherming aan te kaarten, worden steevast afgeschilderd als zeurders die een naïeve blik op onze huidige maatschappij hebben.

Wanneer mij wordt gevraagd wat ik als de grootste bedreiging voor onze privacy zie - en de vraagsteller daarbij al wat hint richting een nieuwe technologie zoals RFID of een wettelijke maatregel zoals het bewaren van verkeersgegevens - is mijn antwoord steevast juist niet die ene technologie dan wel die specifieke wettelijke maatregel. Voor mij is de allergrootste privacybedreiging gelegen in hokjesgeest en onverschilligheid. Hokjesgeest omdat het debat over privacy – en dus de toekomst van onze maatschappij – juist niet gevoerd moet worden vanuit hoog opgetrokken stellingen en voor- en tegenstanders die elkaar op voorhand in het hokje “voor privacy” en “tegen privacy” plaatsen. De allergrootste privacybedreiging is dat we elkaar niet meer serieus wensen te nemen in een discussie die over grondrechten gaat. Wat mij betreft behoren tot die grondrechten zeker ook andere belangen dan uitsluitend privacy. En wat mij betreft kunnen er heel wel situaties zijn waarin deze belangen voorrang hebben boven privacy. Maar die conclusie kunnen en mogen we alleen maar trekken als we met open vizier de discussie zijn aangegaan. Als we op basis van eerlijke en daadwerkelijk relevante argumenten met elkaar en in samenspraak conclusies kunnen trekken. Grondrechten vallen niet in hokjes te plaatsen. En zij die een discussie over grondrechten serieus nemen zijn daarin evenmin te plaatsen. Maar andersom natuurlijk ook: niemand – privacyvoorstanders noch tegenstanders - mag zich veilig en o zo makkelijk in zijn hokje terugtrekken.

Behalve hokjesgeest schuilt wat mij betreft de bedreiging voor privacy ook in onverschilligheid of zo men wil: laksheid. Ik zal nooit meegaan met de houding dat het inmiddels toch wel eens duidelijk is dat we ons moeten neerleggen bij de situatie dat andere belangen dan privacy op dit moment kennelijk de voorrang en voorkeur hebben. Een burger die laat weten “Ik heb toch niets te verbergen” mag dit wat mij betreft natuurlijk zeggen. Maar dan wel als hij of zij zich eerst realiseert voor wie hij niets heeft te verbergen. Kortom, als hij beseft wie zijn gegevens verwerkt, wie op basis daarvan beslissingen neemt dan wel wie er financieel flink bij gebaat is zijn gegevens te gebruiken. Onverschilligheid ten aanzien van het verzamelen van gegevens en onverschilligheid wat betreft het doorgeven van deze gegevens of – zo laten de recente ontwikkelingen rondom de OV-chipkaart wel weer eens zien – onverschilligheid over de noodzakelijke beveiliging. Onverschilligheid ten aanzien van onze toekomst. Voor mij is het samen met hokjesgeest de echte grote privacybedreiging van deze tijd.

Een bijdrage van Corien Prins

Corien Prins is hoogleraar Recht en Informatisering aan de Universiteit van Tilburg en lid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Zij maakt deel uit van de Commissie veiligheid en persoonlijke levenssfeer van de ministeries van Justitie en Binnenlandse Zaken.