Pechtold stelt kamervragen over bewaarplicht

Door Niels Huijbregts, 20 March 2008

D66-fractieleider Pechtold heeft de Minister van Justitie kamervragen gesteld over de uitspraak van het Constitutionele Hof in Duitsland over de bewaarplicht. Op de website van D66 geeft hij zijn visie op de bewaarplicht in Nederland:

“… De sociaal-liberaal benadrukt het belang van de rechten en vrijheden van burgers: `Het is een glijdende schaal. Als we alle overheidsbemoeienis toe blijven staan onder het mom van terrorismebestrijding, kunnen we straks geen stap meer maken zonder dat de overheid je in de gaten heeft en tal van gegevens over je bezit. Daarom moeten we zeer zorgvuldig zijn met het openbaar stellen van privégegevens’.”

Update: de kamervragen zijn nu ook als pdf beschikbaar.

Democraten kwetsbaar door ‘friendly fire’

Door André Krouwel, 20 March 2008

De overwinningen van Hillary Clinton in de Democratische voorverkiezingen Ohio en Texas luiden een nieuwe ronde in van het gevecht om de nominatie voor presidentskandidaat. Terwijl de Republikeinen steeds meer de rijen sluiten en zich scharen achter hun kandidaat John McCain, blijven Clinton en Obama verwikkeld in een strijd om de gedelegeerden. Nu geen van de beide Democraten een meerderheid aan gedelegeerden zal winnen, zal de strijd pas echt losbarsten op de Democratische Conventie, de partijvergadering in augustus waarop de uiteindelijke kandidaat zal worden gekozen.

Dat de beslissing op de Conventie valt, lijkt onvermijdelijk. Barack Obama heeft - de schattingen lopen ietwat uiteen - ongeveer 90 gedelegeerden meer voor zich gewonnen dan Hillary Clinton. Dit gat kan Clinton alleen dichten als zij de komende voorverkiezingen met grote verschillen gaat winnen, een scenario dat gezien de laatste polls en het verloop van de campagne hoogst onwaarschijnlijk is. Dat betekent dat de Democraten genoodzaakt worden hun kandidaat te laten aanwijzen door de zogenaamde ‘superdelegates’. Dit zijn Democratische leden van het Congres, Gouverneurs, en partijleiders zoals voormalige presidenten. De partijbonzen kortom, gaan uitmaken wie het in november gaat opnemen tegen John McCain.

De verwachting is dat de supergedelegeerden een voorkeur hebben voor Hillary Clinton. Zij vertegenwoordigt namelijk het establishment van de partij. Hillary en haar man domineren al ruim een decennium in de partij en als voormalige First Lady is Hillary natuurlijk een goede bekende binnen de partijgelederen. Veel partijbonzen hebben hun baantjes en positie te danken aan Bill Clinton en nu verwachten de Clintons daar iets voor terug. It’s payback-time! Bovendien zullen de supergedelegeerden waarschijnlijk liever de ‘veilige’ keuze maken voor de ervaren Hillary, in plaats van de jonge en relatief onervaren Obama in het diepe te gooien. Obama is 25 jaar jonger dan McCain en vrij onervaren in de nationale en zeker in de internationale politiek. Dat zullen de Republikeinen genadeloos uitbuiten in hun televisiespots! Dennis Cardoza, supergedelegeerde uit California verdedigt zijn steun aan Hillary Clinton op de website van The New York Times als volgt:

Hillary Clinton has the strength and experience to bring about the change that our country so desperately needs. Her time as first lady and as a two term U.S. Senator uniquely prepares her to be president from Day 1.

Naast haar evaring spreken nog enkele omstandigheden in het voordeel van Clinton. Hillary heeft enkele grote staten gewonnen, zoals California en Texas en is Obama ook in Michigan en Florida voor gebleven. Weliswaar tellen de uitslagen van die laatste twee staten niet mee omdat beide staten de verkiezingsdatum naar voren haalden, wat in strijd was met de voorschriften van de Democratische partij. Hillary heeft simpelweg de meeste zuidelijke staten gewonnen, wat betekent dat zij in deze Republikeinse bolwerken beter met McCain kan wedijveren dan Obama dat zal kunnen. Ook heeft Clinton een cruciale groep kiezers achter zich weten te scharen, namelijk de ‘Hispanics’. Ook vrouwen, een niet onbelangrijke kiezersgroep, scharen zich in meerderheid achter Hillary. Al met al lijken de kansen van Hillary nog lang niet uitgespeeld, ze heeft enkele goede argumenten waarmee ze de partijbonzen op de conventie zal kunnen overtuigen om haar te nomineren, ondanks het verschil in stemmen met Obama.

Een eventuele keuze voor Hillary Clinton is niet onverstandige, zo blijkt uit een analyse van de gegevens van het Kieskompas. Bijna twee miljoen Amerikanen bezochten de website en 650.000 vulden de vragenlijst volledig in. Uit de gegevens van deze respondenten blijkt dat de standpunten van Clinton goed scoren bij de middengroepen van het Amerikaanse electoraat. Op de belangrijkste issues in deze campagne - terrorisme, gezondheidszorg, immigratie en de economie – scoort zij beter bij kiezers dan Obama. De standpunten van Clinton op deze cruciale onderwerpen sluiten eenvoudigweg beter aan bij de standpunten van de kiezers in het politieke midden. En in het verdeelde Amerika is het uiterst belangrijk de middengroepen aan te spreken. Immers, in de links-progressieve hoek valt niets extra’s te winnen voor de Democraten, net zo min als in de rechts-conservatieve hoek. De twijfelende kiezer in het midden zal de doorslag geven. Het programma van Hillary heeft meer inhoudelijke overeenkomst met deze middenkiezers dan het progressievere verkiezingsprogramma van Obama. Zo is Hillary conservatiever over terrorismebestrijding en Iran; iets waarmee ze veel kiezers kan binnenhalen. De standpunten van Obama zijn veel progressiever op deze punten, zo ziet hij de oorlog in Irak niet als een front in een bredere oorlog tegen het terrorisme. Obama is nu eenmaal veel te progressief om de middengroepen aan te spreken, en dus zal hij een minder goede kans maken in een verkiezingsstrijd tegen McCain. Een keuze van de supergedelegeerden voor Hillary lijkt uit programmatisch oogpunt dan ook een logische.

De voortdurende strijd tussen Hillary en Obama kan uitlopen op een regelrechte ramp. Een nominatie van Hillary zal betekenen dat de partij de wensen van een groot deel van haar achterban negeert; Obama zal waarschijnlijk ten tijde van de Conventie nog steeds op het grootste aantal gedelegeerden rekenen. Deze dolenthousiaste aanhangers van Obama zullen mogelijk, diep teleurgesteld in de ‘oude politiek’, afhaken. De ‘change, hope and believe’ kreten zullen verstommen en de groepen Democraten die Obama kan aanspreken (jongeren, hoogopgeleiden en ‘first-time-voters’) zullen gedesillusioneerd thuis blijven. Of erger, ze gaan op McCain stemmen. In ieder geval zal een groot deel van het enthousiasme en vuur dat nu in de Democratische campagne zit verstommen. Daarnaast zal een niet-democratische nominatie van Hillary als schietschijf dienen voor de Republikeinen. Hoe kan iemand die niet eens op democratische wijze nominatie van haar eigen partij binnen toch serieus meedoen om het presidentschap. Amerika is toch een democratische natie?

De supergedelegeerden kunnen echter ook besluiten toch in te stemmen met de ‘popular vote’ en Obama nomineren. Maar ook dit scenario zal McCain niet erg verontrusten. Hillary heeft in de campagne tot nu toe vooral gewezen op Obama’s gebrek aan ervaring. Obama zou internationale kennis en ervaring ontberen en daarom niet in staat zijn Amerika te leiden. Treffend hierbij is het bekende spotje van de Clinton-campagne waarin slapende kinderen te zien zijn en er een telefoon rinkelt.


Hillary Clinton - Children

Een dreigende stem vraagt zich af wie dit telefoontje in het Witte Huis moet opnemen: “someone who already knows the world’s leaders, knows the military — someone tested and ready to lead in a dangerous world.” De boodschap is duidelijk. Obama is niet ervaren genoeg om Amerika in deze gevaarlijke tijden te leiden. Dit soort spotjes zijn natuurlijk koren op de Republikeinse molen. Blijkbaar wordt er zelfs binnen de Democratische partij getwijfeld aan het leiderschap van Obama. McCain hoeft dan slechts te herhalen wat Hillary al over Obama heeft gezegd.

De voorverkiezingen binnen de Democratische partij hebben, hoe spannend ook, veel weg van een politieke vorm van ‘friendly fire’, en het lijkt onvermijdelijk dat de uiteindelijke presidentskandidaat straks zwaar gehavend aan de start van de presidentsrace zal verschijnen. Het moddergooien tussen Clinton en Obama beheerst tegelijkertijd wel het (Amerikaanse) nieuws wat ongetwijfeld op de korte termijn in het voordeel van de Democraten kan werken, tenminste voor wat betreft media-aandacht. McCain heeft ook zo zijn eigen problemen. Hij heeft duidelijke moeite om het belangrijke conservatief-reilgieuze blok achter zich te verenigen. Een deel van ‘religious right’ twijfelt aan zijn conservatieve aard, mede door zijn liberale opvattingen over bijvoorbeeld immigratie. Ook heeft hij al een paar keer in het openbaar gevloekt, hetgeen leidde tot negatieve reacties religieus rechtse leiders. Uit de analyse van McCain’s standpunten voor het politieke spectrum van Kieskompas blijkt ook dat hij voor Republikeinen een relatief progressieve positie inneemt. Hij zou dit probleem kunnen oplossen door een religieuze conservatief te benoemen als ‘running-mate’. Als de Democraten niet oppassen, wandelt John McCain straks over een rode loper het Witte Huis binnen.

www.kieskompas-usa.nl

Een bijdrage van André Krouwel

André Krouwel is universitair docent Politicologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en bedenker van het Kieskompas.