Nederlandse regering negeert morele basis van eigendom

Door Daniël Schut, 20 August 2008

In de afgelopen jaren heeft de ‘contentindustrie’ er van langs gekregen. Ze zouden zich niet willen aanpassen aan de nieuwe tijd en vasthouden aan oude bedrijfsmodellen. Met dank aan internettechnologie kan de consument haar eigen content maken en distribueren, en rechthebbenden zouden niets anders doen dan diezelfde consument suf procederen wegens piraterij, zo denkt men.

De realiteit laat zien dat de contentindustrie wel degelijk nieuwe businessmodellen lanceert. iTunes is een heel goed voorbeeld, maar initiatieven als hulu.com (vooralsnog alleen in de VS), en de recent bekend gemaakt samenwerking tussen CBS en Youtube, zijn ook interessant. Maar deze businessmodellen kunnen alleen tot volle wasdom komen als er géén illegtieme, parallelle markt van gepirateerde, gratis content bestaat. Want waarom zou de consument nu ook maar een heel klein beetje betalen voor een film die over een maand in premiere gaat, als ze vandaag al een gestolen kopie kan downloaden via een torrentsite of nieuwsgroep?

Maar wacht even - hoe zit het dan met de ontwikkeling naar een participatieve economie, bijvoorbeeld via creative commons licenses? Een CCL is een alternatief bedrijfsmodel. Maar een dergelijke licentie gaat uit van hetzelfde morele idee waar het ‘oude’ auteursrechtregime deels op rust: het morele recht dat de producent van een werk zelf bepaalt door wie, en onder welke omstandigheden dat werk geconsumeerd wordt. Reden hiervoor is de morele basis van eigendom: iets wordt jouw eigendom als het de vrucht van jouw arbeid is – voor geen enkel ander werk geldt dat meer dan voor creatief werk.

Creatieven kiezen zelf hoe ze hun werk beschermen: onder een CCL of onder het klassieke auteursrecht. Welk model beter is, bepaalt de consument – hoewel het te denken geeft dat er geen bioscoophit onder een CCL geproduceerd is. Die concurrentie tussen modellen moet wel eerlijk gebeuren: kiest een producent van een creatief werk voor de bescherming van het klassieke auteursrecht, dan dient die keus gerespecteerd te worden. En dus hoort niet een dag later hetzelfde werk via piraterij vrij downloadbaar te zijn.

De overheid dient die eerlijke concurrentie tussen verschillende bedrijfsmodellen mogelijk te maken. Buiten Nederland gebeurt dat: Het Franse parlement stemt binnenkort over de “Creatie en Internet-Wet”, die rechthebbenden helpt hun werk te beschermen én innovatie voor de consument stimuleert, en volgens richtlijnen van de Europese Commissie dient downloaden van volledig beschermde content een zeldzame uitzondering te zijn –terwijl CCL gezien wordt als een gewoon, legitiem alternatief.

Maar de Nederlandse overheid lijkt er op uit te zijn het klassieke model eigenhandig om zeep te helpen, bijvoorbeeld door de recente rechterlijke uitspraak te negeren dat downloaden uit kennelijk illegale bron illegaal is, en door “User Generated Content” tot de heilige graal te verklaren, zoals gebeurde in net uitgebrachte Beleidsbrief Convergentie van het Ministerie van Economische Zaken. Door zelf die keus te maken houdt ze de parallelle markt voor gepirateerde content in stand, en hindert de overheid eerlijke concurrentie tussen bedrijfsmodellen. Maar erger nog, ze legitimeert een wijdverspreide schending van het morele principe van eigendom – dat de vrucht van onze arbeid van ons is. Een slechte zaak voor een regering die normen en waarden hoog in het vaandel claimt te hebben.

Dit artikel is gepubliceerd onder een Creative Commons licentie.

Een bijdrage van Daniël Schut

Daniël Schut is Public Affairs Consultant bij Fleishman-Hillard en werkt momenteel voor NBC Universal. Hij schrijft dit artikel op persoonlijke titel, en de meningen geuit in dit artikel komen alleen voor rekening van de auteur.

Reacties

Commentaar is gesloten

  1. daniel 20 August, 2008 14:50:52

    Ik ben de auteur van dit stuk, en ik zou graag nog XS4ALL zeer, zeer hartelijk willen bedanken voor de kans om dit stuk op hun weblog te mogen publiceren. Hartstikke top!

  2. Arnoud Engelfriet 20 August, 2008 21:28:18

    Auteursrecht is geen eigendom. Die motivatie werd al in de 19e eeuw de nek omgedraaid. Het is een uit economische overwegingen verleend monopolie met als doel het ondersteunen van het businessmodel van toen. Werken uitgeven is duur, werken nadrukken is goedkoop. Om uitgeven te stimuleren, werd nadrukken verboden. Logisch in die tijd, maar dat betekent nog niet dat dat model nu dus krampachtig overeind gehouden moet worden.

    Dat de overheid nu dus Creative Commons ondersteunt, lijkt me alleen maar toe te juichen. Uit het stuk kan ik nergens halen dat het klassieke model van auteursrecht onderuit zou moeten gaan.

  3. daniel 21 August, 2008 09:29:17

    Mijnheer Engelfriet, dank voor uw interessante reactie. Vergeeft u mij mijn ondeugendheid maar ik moet toch een logische fout in uw redenering aanwijzen. U stelt namelijk hier: “auteursrecht is geen eigendom”. En dat is vreemd: bij een gezaghebbende internet-schrijver over auteursrecht met toevallig exact dezelfde naam als u lees ik: “Auteursrecht (copyright) is de bekendste vorm van intellectueel eigendom” (bron: http://www.iusmentis.com/auteursrecht/).

    “Intellectueel eigendom” zou toch zeker een subcategorie van het begrip eigendom zijn, zoals “zwarte zwanen” een subcategorie van het begrip “zwanen” is?

    Laten we niettemin bij de kern blijven: u mag als privaat persoon vinden van het “oude” model van auteursrecht wat u wilt. Mijn punt is dat het niet de taak van de overheid is om aan de markt liever het ene boven het andere bedrijfsmodel op te leggen. Dat doet de overheid bijvoorbeeld ook niet met bijvoorbeeld, supermarkten: of je nou steelt uit de Dirk (bedrijfsmodel 1, waar alles heel goedkoop is), of uit de Albert Heijn (bedrijfsmodel 2, waar je meer service en verse producten hebt maar meer betaalt), het blijft diefstal.

    En hetzelfde geldt voor de verschillende auteurrechtelijke modellen: wanneer u bijvoorbeeld dit artikel commercieel gaat verkopen, lijnrecht tegen de CCL in waaronder ik het heb vrijgegeven (by-nc-nd, zie onder het artikel), of wanneer u een film downloadt en die met uw hele familie en vrienden gaat zitten bekijken terwijl de film zelf nog niet eens in premiere is gegaan, in beide gevallen gaat u tegen de expliciete wens van de makers in. En dat is onrechtvaardig, en de overheid zou tegen beide onrechtvaardigheden even sterk dienen op te treden.

  4. Margreth Verhulst 21 August, 2008 16:05:50

    Geachte heer Schut, mag ik u er wijzen dat u welgeteld 1 nieuw businessmodel noemt, namelijk i Tunes, wat in Nederland beschikbaar is? Het mooie daarvan is, dat het businessmodel ook nog werkt ook. Dat geeft dus aan dat de consument weldegelijk bereid is om voor content te betalen. Waar de consument niet bereid toe is, is om de hoofdprijs te betalen en enkel onder de voorwaarden van de contentindustrie. Het gaat er niet om of er iets moet worden betaald voor content, maar hoeveel en onder welke voorwaarden. Ook moet de contentindustrie nog gaan wennen aan het idee dat ze simultaan over de hele wereld moeten releasen en niet per regio. Het is niet vreemd dat de consument die op internet koopt en geen last heeft van landsgrenzen, netjes wacht totdat de content in bijvoorbeeld Nederland uitkomt. Het hele ding is gewoon dat als het oude kunstje niet meer werkt, je een nieuw kunstje moet verzinnen en niet het oude kunstje rendabel proberen te houden door tegen alle ontwikkelingen aan te schoppen. Alle bedrijven hebben daar mee te maken in de hedendaagse economie, niet alleen de contentindustrie.

  5. Menso Heus 21 August, 2008 17:38:25

    Meneer Schut,

    U heeft het in uw stuk, zoals gebruikelijk vanuit de entertainment industrie, over een “parallelle markt van gepirateerde, gratis content”. Maar deze markt is helemaal niet parallel, sterker nog, ik zou willen stellen dat de ‘piraterij’ jaren op de traditionele markt vooruit loopt.

    Het voorbeeld van iTunes wordt met regelmaat trots aangehaald als een oplossing van de entertainment industrie. Maar ruim daarvoor bestond Napster al, met een veel groter aanbod dan iTunes tot op de dag van vandaag heeft. Goed, de kassa ontbrak, dat is een probleem waar de consument weinig last van ondervind maar dat zeker opgelost had kunnen worden. TV on demand? De consument beschikt er al jaren over en download wat hij wil zien, wanneer hij het wil zien. Piraterij heeft een vraag in de markt opgelost die de industrie al tien jaar beloofd op te lossen maar nog steeds niet toe in staat is gebleken.

    Goed, het is natuurlijk ook lastig allemaal. U moet immers gaar koken in de sop die u zelf gekookt heeft met eindeloos ingewikkelde auteursrechten organisaties, aanverwante rechten organisaties en god weet wat allemaal. Dat is complex, en daar gaan jaren overheen. Dat snap ik best. Maar dat interesseert uw klant, de consument, echt geen bal.

    Ik heb hierover eerder wat uitvoeriger geschreven, zie:
    http://www.sarai.net/publications/readers/05-bare-acts/03_menso.pdf

    Verder zou ik u nog een ander voorbeeld willen meegeven. Wireless technologie is voor de ISP markt niet erg prettig geweest. Mensen konden ineens hun verbinding delen, zomaar, met iedereen in de buurt. Dan kun je als ISP heel hard proberen om wireless technologie te verbieden. Of om een toeslag op wireless modems te eisen om je theoretisch verloren winst te compenseren (een godswonder dat dat gelukt is in uw industrie, gefeliciteerd). Of je kunt wat anders doen. Concluderen dat mensen kennelijk een behoefte hebben om overal online te zijn en een mobiele internet propositie maken die de klant vervolgens kan kopen. Wij hebben, gelukkig voor ons en onze klanten, voor dat laatste gekozen.

    Ik voel uw pijn, ik denk alleen dat u verder zou moeten kijken in plaats van nostalgisch terug verlangen naar vroeger.

  6. Arnoud Engelfriet 25 August, 2008 11:27:37

    Auteursrecht is geen eigendom, maar intellectueel eigendom. Hoewel die namen verwarrend veel op elkaar lijken, zijn het toch wezenlijk verschillende juridische constructies. Eigendom is een fundamenteel recht, haast een mensenrecht, terwijl auteursrecht een uit economische motieven ingesteld overheidsmonopolie is. Zie bv. Lemley 2005.

    Dit is belangrijk, omdat deze motivatie beslissend is bij de taak die de overheid heeft. Het beschermen van fundamentele rechten van burgers is evident een taak van de overheid. Indien mijn eigendom gestolen of met voeten getreden wordt, dient de overheid corrigerend op te treden. Maar als mijn economisch model te lijden heeft onder technologische dan wel maatschappelijke vooruitgang, dan dient dat voor mijn rekening te komen.

    Het is bij economische modellen slechts de taak van de overheid om te zorgen dat de economie zich op de best mogelijke manier ontwikkelt. Wetgeving om bepaalde bedrijfsmodellen te ondersteunen, kan daarbij waarde hebben. Belangrijk is wel dat de overheid daarbij continu voor ogen houdt dat men een bedrijfsmodel ondersteunt en dat daarvoor voldoende economische motivatie aanwezig is. Wanneer blijkt dat het bedrijfsmodel achterhaald is, dient de overheid de betreffende wetgeving aan te passen of zelfs af te schaffen en een nieuw, beter passend model in te voeren.

  7. Wouter Rutten 26 August, 2008 14:57:28

    Laten we ervoor waken het auteursrecht niet te vernauwen tot een economisch iets en alleen aan de hand daarvan redeneren. Het auteursrecht voorziet immers in nog iets heel anders, en dat is de morele kant van het verhaal. Het auteursrecht verschaft immers naast exploitatiemogelijkheden ook nog persoonlijkheidsrechten.

    http://www.auteursrecht.nl/auteursrecht/pagina.asp?pagkey=22232

  8. coretx 31 August, 2008 22:58:46

    Het auteursrecht is een ( Frequent misbruikt ) privilege.

  9. daniel 1 September, 2008 14:35:10

    @dhr Engelfriet: Lemley is wel een interessante auteur, maar waarom gelijk niet Demsetz aangehaald? Deze toch iets gezaghebbender auteur beweert juist dat een sterk auteursrechtenregime erg goed kan zijn.

    Maar even los van de vraag welke academicus we nu precies aanhangen, want dat wordt uiteindelijk toch maar een welles-nietes-spelletje, mag ik u vragen wat volgens u de morele rechtvaardiging van eigendom in het algemeen is? Waarom is iets wat u gekocht hebt van uw eigen zuurverdiende centen ook daadwerkelijk van uw, en waarom mag ik het mezelf niet toe-eigenen zonder uw toestemming en medewerking?

    Dit gaat namelijk over de morele basis van het begrip “eigendom”. U kunt schermen met (al dan niet correcte) juridische invalshoeken zoveel u wilt, maar voor mij blijft de originele redenatie staan, zelfs als u juridisch gelijk hebt (en ik geloof ook niet dat u zo rechtspositivistisch bent ingesteld als u nu doet voorkomen!). Dat is dat de vrucht van mijn arbeid ook daadwerkelijk van mij is - en dat morele recht dient beschermd te worden.

    Laat ik het anders zeggen: stel dat we het allemaal met u eens zijn, en we stemmen op een overheid die dan massaal de Creative Commons License tot wet verheft. Oftewel: een auteur kan zelf kiezen onder welke CCL ze hun werk vrijgeven. Maar dan: er zijn nog steeds mensen die rechtstreeks tegen die CCL in werken blijven kopieren zonder de bron te vermelden, of werken doorverkopen terwijl de auteur via de CCL expliciet heeft gezegd dat ze dat niet wil, of werken opknippen en verhaspelen terwijl de auteur via de CCL expliciet heeft aangegeven dat ze dat niet wil. Als u zo voor CCL bent, dan wilt u toch ook dat de overheid dat regime op zijn minst handhaaft? U wilt dan toch ook dat de overheid die vorm van piraterij tegengaat, omdat anders de “CCL als economisch model” alsnog geen kans heeft?

    En waarom wilt u dat dan? Uiteindelijk om geen enkele andere reden dan de morele reden die ik hier verdedig. Via een CCL geeft een auteur aan wat hij/zij wil dat er kan gebeuren met een eenmaal gemaakt werk. Maar dat heeft alleen maar zin als de overheid die eenmaal gemaakte beslissing ook daadwerkelijk handhaaft. En datzelfde geldt ook voor het “oude” auteursrechtregime.

  10. daniel 1 September, 2008 14:54:25

    @dhr Heus (ik reageer even 1 voor 1 op alle zinnige reacties)

    Dank voor uw reactie.

    U vergelijkt de verhouding tussen iTunes en Napster met die tussen “oude” ISPs en wireless-aanbieders. Die vergelijking gaat mank, en wel hierom: een oude ISP (bijvoorbeeld een kabelaar) die concurreert met een nieuw type aanbieder heeft er een legitieme concurrent bij. De wireless-aanbieder parasiteert niet op de aanbiedingscapaciteit van de kabelaar. Tevens krijgt de wireless-aanbieder geen geld voor werk dat ze zelf niet verricht hebben, en wordt ze niet rijk van andermans producten.

    In het geval van veel, laten we zeggen, veel torrentsites, is dat wel zo. De eigenaren van bijvoorbeeld Mininova strijken letterlijk ettelijke tonnen op via de advertenties die AdBrite op hun site zet. Dat verdienen de eigenaren van Mininova niet voor iets wat ze zelf doen. De reden waarom mensen naar Mininova surfen is namelijk niet omdat ze de eigenaren van Mininova zo lief vinden. Ze doen dat omdat ze daar content kunnen downloaden - bijvoorbeeld films.

    En het vervelende van die content is dat die content “van iemand anders” is. Die is niet van mininova, noch van de oorspronkelijke uploader. De allereerste uploader is waarschijnlijk een professionele piraat, die ook weer tonnen betaald krijgt om de film te stelen. Of het is een hacker uit de scene die zo meer status wil verkrijgen onder zijn collega’s. Allemaal oneerlijk verkregen “winst” voor derden, zo illegitiem als de pest.

    Tot slot is die concurrentie ook nog eens oneerlijk. Blijven we even bij film, dan zien we al snel in hoe dat zit. De consument wil namelijk dolgraag een film van één van de grote productie-huizen. Consumenten downloaden maar wat graag een “The Dark Knight” of “Pirates of the Carribean no. 236″. De consument downloadt niet en masse de ‘user generated content’ waar de beleidsbrief van het ministerie zo hoog van opgeeft - de home-video van de eerste stapjes van de baby van iemand in midden-Luxemburg kan me, excusez le mot, geen reet schelen. De grote seizoensblockbuster wél - die kan ik nu “gratis” downloaden terwijl deze ook via de bioscoop of DVD wordt aangeboden. Via piraterij concurreert de filmmaatschappij dus eigenlijk met zichzelf - maar dan langs een illegtieme manier.

    Kortom, uw frase “Goed, de kassa ontbrak” legt precies de vinger op de zere plek. Bij al die modellen die afhankelijk zijn van gepirateerde content ontbreekt de kassa helemaal niet. Er worden mensen stinkend rijk van piraterij. Dat zijn de originele piraten en de mensen die de intermediairen (bijvoorbeeld torrentsites) opzetten. En terwijl zij rijk worden met producten die ze zelf niet gemaakt hebben, hebben de oorspronkelijke makers het nakijken - zij moeten maar met “een beter model komen”. Niemand lijkt echter te beseffen dat geen enkel model kans maakt, wanneer de concurrentie van illegitiem verkregen, maar voor de consument makkelijk verkrijgbare en schijnbaar gratis content blijft bestaan.

  11. daniel 1 September, 2008 15:08:00

    @mevr. Verhulst:

    U mag mij daar op wijzen. Sterker nog, ik zal het nog wat bonter maken: iTunes is ook een van oorsprong Amerikaans bedrijfsmodel wat pas later ook beschikbaar kwam in Nederland. De meest geavanceerde versies van het product zijn alleen maar verkrijgbaar in de VS. Nederland is maar één van de weinige landen die over een iTunes-versie in de eigen taal beschikt. Verder is het nog steeds erg Amerika-gecentreerd: muziek uit alle andere delen van de wereld heet nog steeds “wereldmuziek”, zodat bijvoorbeeld vrolijke muziek van Puto Mayo (Zuid-Amerika) nog steeds op één hoop wordt gegooid met de meeslepende Zijderoute-beats van Azam Ali (Iran).

    Kortom: u heeft gelijk, het gaat hier om nieuwe distributiemodellen die vooral in de VS voorkomen. Maar waarom precies worden ze zo graag gelanceerd in de VS en niet elders? Om de volgende, hele simpele reden: daar is piraterij al veel eerder en veel harder aangepakt. Er zijn zelfs individuele downloaders voor miljoenen aangeklaagd. Dat laatste gaat in mijn ogen veel te ver, maar het punt moge duidelijk zijn: omdat de parallele markt van gepirateerde content daar relatief onaantrekkelijker geworden is, werd een legaal alternatief juist aantrekkelijker.

    Kortom: u heeft gelijk, en uw gelijk ondersteunt juist mijn punt. Dank voor dit goede voorbeeld dus!

  12. daniel 1 September, 2008 15:09:19

    @coretx:
    Dank voor uw visie. Heeft u daar ook een argumentatie voor?

  13. Arnoud Engelfriet 2 September, 2008 08:49:05

    @Daniel: interessante discussie. De rechtvaardiging voor auteursrechten is m.i. fundamenteel een andere dan de rechtvaardiging voor eigendom. Dat was mijn voornaamste reden om te reageren. Stoffelijke objecten zijn niet eenvoudig te dupliceren, werken van wetenschap/letterkunde/kunst (tegenwoordig) wel.

    Het argument dat het de “vrucht van uw arbeid” is, doet daar niet aan af. Er zijn heel veel mensen die arbeid verrichten, zonder claims op de vrucht daarvan te kunnen leggen. Ik zie niet in waarom het maken van een foto de maker in een bevoorrechte positie zou brengen ten opzichte van bijvoorbeeld een taxichauffeur die toch ook behoorlijk creatief moet nadenken hoe hij mij snel op mijn bestemming krijgt. Of de schoonmaker die mijn huis elke week netjes op orde houdt.

    Ik wil best met Wouterr meegaan dat je als auteur aanspraak kunt maken op bepaalde morele rechten. Naamsvermelding is netjes, en iemands werk verminken hoort eenvoudigweg niet. Maar dat staat los van de economische aanspraken die iemand kan maken op zijn werk.

    Ik pleit nergens voor afschaffing van alle bescherming. Mijn punt is dat de overheid wetgeving moet invoeren die de economie ondersteunt. Dat is niet altijd de maximale bescherming voor de maker. Soms is het juist beter om de maker minder bescherming te geven, zodat anderen gemakkelijker gebruik kunnen maken van dat werk. Het is een denkfout dat maximale bescherming voor makers automatisch tot de economisch optimale situatie leidt.

    Vandaar dus dat ik het toejuich dat de overheid meer aandacht aan CCL zou geven. Ik zou het nog beter vinden als de CC-regimes de enige mogelijke exploitatievormen voor auteursrecht zouden worden. Schending van deze licenties is en blijft verboden en dient bestreden te worden.

    Laat ik de vraag omdraaien. Welke bezwaren zou u zien tegen de situatie waarin de overheid dwingend de keuze voor een CCL zou voorschrijven aan makers? Uiteraard met nog steeds de mogelijkheid van verbodsacties e.d. tegen mensen die deze licenties schenden, zich zelf voordoen als de maker etcetera.

  14. daniel 2 September, 2008 09:48:42

    @dhr Engelfriet: dank voor uw reactie, en dank voor de inhoudelijke discussie.

    Ik denk dat we elkaar snel kunnen vinden als we er uit kunnen komen of een CCL een alternatief bedrijfsmodel is (dat wil zeggen: sommige private actoren kiezen ervoor dat model te hanteren), of een alternatief intellectueel eigendomsregime (dat wil zeggen dat de overheid die keus dwingend oplegt aan alle actoren in de markt van intellectueel eigendom).

    De mensen van de CCL zelf geven al het antwoord: “Offering your work under a Creative Commons license does not mean giving up your copyright. It means offering some of your rights to any member of the public but only on certain conditions.”

    Oftewel: het regime CCL is afhankelijk van het harde, oude auteursrechtregime. Een CCL, aldus de mensen van CCL zelf, geeft bepaalde auteursrechten op in ruil voor de voorwaarden die gespecificeerd zijn in een specifieke CCL. Maar dat kan natuurlijk alleen als die bepaalde auteursrechten ook daadwerkelijk bestaan - dat wil zeggen, redelijkerwijs gehandhaafd worden.

    Dit toont aan dat als regime, CCL het “harde” auteursrecht nodig heeft. En CCLs kunnen dus alleen “goed zijn voor de economie” als ze ook functioneren zoals ze behoren te functioneren.

    Overigens: ik zei in mijn stuk dat het te denken geeft dat er geen “blockbuster-film” is verschenen onder een CCL. Dat heeft exact te maken met het bedrijfsmodel van een CCL. Het belangrijkste recht uit het auteursrecht dat je opgeeft onder een CCL, is het recht inkomen te claimen (er is geen enkele CCL die zegt: “je mag dit werk verspreiden, onder voorwaarde dat je 5 euro overmaakt naar de paypal-account van de makers” - allemaal gaan ze uit van betalingsloze verspreiding). Een blockbuster-film, zoals bijvoorbeeld The Dark Knight, is een project van jaren om te maken.

    Stel dat het 3 jaar duurt om een dergelijke film te maken. Gedurende die 3 jaar moet iedereen die eraan meewerkt te eten hebben: niet alleen de acteurs, ook de producers, de make-up artiesten, de film- en geluidstechnici, de stuntcrew, de logistiek - iedereen. Dat eten krijgen ze vanwege een voorschot van de studio. Maar de studio wil dat voorschot alleen geven als ze redelijkerwijs vermoeden dat ze dat voorschot weer terug kunnen verdienen. En dat kan alleen wanneer ze een garantie hebben dat ze inkomen kunnen claimen over de verspreiding van de betreffende film. En dat kan dus alleen onder het harde auteursrechtregime, niet onder een CCL - en daarmee heb je precies mijn bezwaar te pakken tegen een regime dat CCLs voor iedereen verplicht: voor sommige producties komt het gewoon niet tegemoet aan de productiebehoeftes.

    Dus: ik denk dat we er samen prima uit kunnen komen als we het er over eens zijn dat een CCL een goed bedrijfsmodel is, waar sommigen prima gebruik van kunnen maken als ze dat willen. Als regime echter, voldoet het niet aan de behoefte van alle actoren - al was het maar omdat een op CCLs gebaseerd bedrijfsmodel nog steeds het harde regime op de achtergrond nodig heeft.

  15. Marijn Ophorst 8 September, 2008 21:16:26

    Volgens mij is het veel simpeler dan Daniel o.a. stelt: auteursrecht en intellectueel eigendom gaan niet zoveer over reproductie an sich, maar over inkomsten. Als ik een liedje schrijf dan is het sneu als een bekendere band, waarvan de componist toevallig in het publiek stond, een vrijwel identiek liedje tot hit weten te verheffen en er vervolgens geld mee verdient. Dan word ik boos en ga ik claimen; het liedje is immers /mijn/ intellectueel eigendom. Hetzelfde geldt voor een manuscript van mijn hand waaraan een uitgever geld verdient zonder dat ik er een cent van zie, etc.etc.etc.

    Deze redenering gaat mank op het moment dat content vrijwel kostenloos te dupliceren is; een gevolg van de digitale revolutie. Immers, omdat de reproductie kostenloos geschiedt en de afname ook, loop ik als auteur helemaal geen inkomsten mis! Dan kan ik wel gaan piepen en klagen, maar deze gemeende inkomstenderving is net zomin controleerbaar als die van een componist uit Kopenhagen in de 18e eeuw die niet kan weten dat zijn stuk zonder zijn toestemming in Madrid wordt uitgevoerd (om maar eens wat te noemen). Laat staan dat het bewijsbaar is dat het Madrileens Philharmonisch Orkest geen ander stuk zou hebben gekozen als ze ervoor zouden hebben moeten betalen.

    Kortom, de content-industrie zal mijns inziens net als de software-industrie toe moeten naar een bedrijfsmodel waarbij het product - de content, in hun geval - dient als promotiemateriaal voor hun eigenlijke diensten. Dit kan bijvoorbeeld zijn optredens in het geval van muzikanten, of dienstverlening voor een softwarebedrijf. In elk geval zal men moeten loslaten dat mensen moeten betalen voor het consumeren van de content, want dat is gewoon onrealistisch geworden door de opkomst van internet. Dat kun je leuk en moreel juist vinden of juist niet, maar het is gewoon de werkelijkheid.

    Al die monniken die werkloos werden door de boekdrukkunst waren er vast ook niet blij mee, maar ja, shit happens. Dat heet vooruitgang.

  16. daniel 10 September, 2008 15:35:57

    @Marijn: dank voor je uitgebreide reactie. Een goede discussie over een ingewikkeld onderwerp als dit is alleen maar mogelijk als je bereid bent nuance aan te leggen - en daar heb je langere posts voor nodig. Dank dus, daarvoor.

    Ik moet alleen eerlijk bekennen dat ik niet begrijp wat je argument is. Je zegt dat inkomsten centraal horen te staan, en dat je daarbij enkel en alleen hoort te kijken naar de kosten van reproductie. Omdat die nu vrijwel nihil zijn (dat klopt - één muisklik en je hebt een bestand gekopieerd), zouden artiesten er maar genoegen mee moeten nemen dat ze DUS ook vrijwel niks krijgen. Die conclusie (dat ze DUS niks krijgen), volgt niet logischerwijs uit de premisse (dat de marginale kosten van reproductie vrijwel nul zijn). Daar moet je dus wat meer uitleggen, als je dat zou willen doen, dan ben ik heel blij.

    In de tussentijd kan ik er alvast wel wat tegenin brengen. Ik ga drie argumenten brengen: ten eerste dat je voorbeeld al een te grote generalisatie is, ten tweede dat je analyse van het kostenplaatje onvolledig is, en ten derde (en als allerbelangrijkste) dat het kostenverhaal eigenlijk niet eens relevant is.

    Ten eerste: Dat je conclusie niet logischerwijs volgt uit de premisse is al te zien uit het voorbeeld dat je aanhaalt: je zegt dat de software-industrie tegenwoordig gratis software uitdeelt en leeft van de bijbehorende diensten. Dat klopt voor een bedrijf als Red Hat - die levert Linux (en mág daar helemaal geen gled voor vragen!), en leeft van de diensten. Maar een bedrijf als pak ‘m beet: Microsoft, die toch nog het grootste gedeelte van de office-productenmarkt in handen heeft, vraagt gewoon geld voor zijn producten. Hetzelfde geld voor álle games-producenten. Spore kun je niet zomaar spelen - je koopt eerst de software.

    Ten tweede: je hebt gelijk als je zegt dat content vrijwel kostenloos te reproduceren is. Maar dat betekent niet dat een auteur daarmee geen inkomsten misloopt als die content zonder vergoeding gereproduceerd wordt. De auteur moet namelijk ook het werk eerst nog produceren - en door die makkelijke reproductie krijgt de auteur daar géén geld meer voor. Dit is een klassiek voorbeeld van gederfde inkomsten: de auteur had er voor kunnen kiezen om consultant te worden of als havenarbeider gaan werken. Dan had hij/zij een fijn uurloon gehad en inkomsten gehad. In plaats daarvan koos hij/zij ervoor een kunstzinnig werk te maken - met de verwachting dat mensen er “zin” in zouden ervaren, en voor die “zingeving” een kleine vergoeding zouden betalen. Dat maken van dat werk kost uren (voor een mooi nummer kan het zo een maand duren, voor een schilderij kan het een jaar zijn, voor een film of een software product kan het zo meerdere jaren zijn). Die tijd is een investering, en voor die tijd krijgt de auteur nu geen inkomsten meer. Dus: door piraterij loopt de auteur wel degelijk inkomsten mis, omdat er naast de lage kosten van reproductie er nog steeds de originele investering in manuren voor de productie is, en die reken je in jouw verhaal om een mysterieuze reden niet mee.

    Ten derde: ja, dat klinkt misschien gek na zo’n heel lang verhaal, maar eigenlijk is deze hele discussie niet relevant. Stel namelijk dat jij gelijk hebt: dat het veel beter is om een verdienmodel te hanteren waarbij de content gratis is en de extra’s betaald. Dan zeg ik: goed idee. Als jij een manier weet te verzinnen om dat te laten draaien: doe het. Als jij gelijk hebt, wordt jij stinkend rijk, en de “klassieke” verdienmodellen straatarm. Maar: stel dat jij gelijk hebt, en jouw alternatief in eerste instantie een ontzettend groot succes is, dan nog zal jij er ontzettend saggerijning van worden als andere mensen buiten jouw verdienmodel om illegaal mee te gaan profiteren van jouw model - bijvoorbeeld door jouw content aan te bieden op een torrentsite en dan van de advertentie-inkomsten van die torrentsite te gaan leven. Zij hebben er niks voor gedaan, maar strijken er wel (in het geval van een populaire torrentsite als mininova) ettelijke tonnen mee op.

    Sterker nog: heel vaak stelen piraten bewust het materiaal (bijvoorbeeld uit een beveiligde studio, of door het te cammen in een bioscoop), om dat dan weer voor veel geld te distribueren aan anderen. En dat is het fundamenteel oneerlijke aan veel van de huidige download-sites: zij profiteren van het harde werk wat andere mensen verricht hebben. Dát is oneerlijk, en dát is waar wat aan gedaan moet worden.

  17. daniel 11 September, 2008 09:54:30
  18. Mortimer 15 September, 2008 16:08:29

    “het morele recht dat de producent van een werk zelf bepaalt door wie, en onder welke omstandigheden dat werk geconsumeerd wordt”
    Vervolgens:
    “Creatieven kiezen zelf hoe ze hun werk beschermen: ”

    Hier zit de makke. Een prodcuent is veelal geen creatief. Dat het individu beschermd wordt voor zijn arbeid is logisch, maar dat conglomeraten er een distributierecht van maken niet. Ook heeft u het over de bemoeienis van de overheid met het businessmodel. Je zou de Nederlandse houding juist kunnen opvatten als geen bemoeienis met het business model.
    Binnen een business model is namelijk vertrouwen, geheimhouding, timing, markt etc allemaal een factor waar de ondernemer mee te maken heeft. De absurde bescherming door de auteursrechten is juist overheidsbemoeienis. Zonder die wetgeving zou deze hele markt in elkaar donderen in tegenstelling tot welke markt dan ook. Natuurlijk zonder eigendomsrecht t.a.v. fysieke zaken hebben we ook zat trammelant, maar die markt zou echt niet dezelfde afgrond inglijden als intelectueel eigendomsrecht. Ook is er bij lange na niet zoveel juridisch gesteggel over.
    Als laatste de discriminatie. 70 jaar. Iemand hoeft maar 5 minuten te werken en hij wordt binnen het europese auteursrecht 70 jaar beschermd. De vorige termijn kwam al uit het postkoetstijdperk, maar deze termijn doet alsof er geen digitale revolutie is geweest waarbij snelheid en afstand totaal veranderd zijn. Waarom heb ik geen 70 jaar profijt van mijn 5 minuten arbeid. Waar zit het verschil?
    Het is niet dat er geen vergoeding behoort te zijn, maar de bescherming is totaal doorgedraaid, is totaal leeggezogen door misbruik (ongeveer hetzelfde als huisjesmelken) en heeft vele businessmodellen verziekt en over innovatie hebben we het al helemaal niet meer. Dat is nou wel tot in den treuren bewezen dat intelectuele eigendomsrechten eerder een rem zijn.
    Als laatste Sandra Day O’Connor noted in Feist v. Rural Telephone Service Co:
    The primary objective of copyright is not to reward the labor of authors, but “[t]o promote the progress of science and useful arts.” To this end, copyright assures authors the right to their original expression, but encourages others to build freely upon the ideas and information conveyed by a work. The result is neither unfair nor unfortunate. It is the means by which copyright advances the progress of science and art.

    Each year, millions of researchers, students, and members of the public benefit from access to library collections. This access is supported by fair use, the right of libraries to reproduce materials under certain circumstances, and other related provisions of the copyright law. These provisions are currently limitations on the rights of copyright owners. Our concern is that they may become irrelevant in a regime where licensing and encryption substitute for purchases and subscriptions. The loss of these provisions in the emerging information infrastructure will greatly harm scholarship, teaching and the operations of a free society. Fair use, the library exemption, and other relevant provisions of the Act must be preserved. Copyright must not become an absolute monopoly over the distribution of, and access to, copyrighted information. In the age of information, a diminished scope of public rights will lead to an increasingly polarized society of information haves and have-nots.

  19. Pieter Hulshoff 16 September, 2008 06:44:10

    Daniël,

    Een aardig vlammend betoog, maar toch verschil ik op diverse punten met u van inzicht en moet ik mij aansluiten bij de woorden van Arnoud.

    Intellectueel eigendom, hoe verwarrend de naam ook, is geen eigendomsrecht. Men ziet die spagaat ook in de houding van de rechthebbenden: Als ik normaal gesproken iets koop wordt het mijn eigendom en mag ik er mee doen wat ik wil. Bij muziek en film worden mij echter ineens allerlei additionele restricties opgelegd, helemaal tegenwoordig met DRM. Nee, zegt men dan, u koopt een LICENTIE. Als mijn disk dan kapot gaat moet ik om de een of andere vreemde reden weer een nieuwe licentie kopen. Hoezo licentie?

    Daarnaast is iTunes wel het laatste voorbeeld wat de industrie mag aandragen voor een werkend systeem. Apple is degene die het mogelijk heeft gemaakt; alle webwinkels die door de industrie zijn aangedragen zaten zo boordevol DRM dat ze stuk voor stuk hopeloos gefaald hebben.

    Tenslotte is het doel van auteursrecht NIET het voorkomen van derving van inkomsten. Ook zie ik een thuiskopie niet als derving van inkomsten; dan zou elke alternatieve keuze van geld uitgeven gezien kunnen worden als verlies van inkomen voor diegene van wie ik het produkt niet heb gekocht. De industrie heeft het vaak over diefstal en vergelijkt het met de diefstal van een fiets. Gelooft u mij: ik heb er weinig problemen mee als iemand een kopie van mijn fiets maakt, maar de onvreemding van mijn fiets is een heel ander verhaal.

    Zoals Mortimer al aangaaf: The primary objective of copyright is not to reward the labor of authors, but “[t]o promote the progress of science and useful arts.” Dat men dit doet door een tijdelijk monopolie was op zich een aardig idee, al zou best eens gekeken kunnen worden of hier geen betere opties voor zijn. De continue oprekking van de duur en de breedte van het auteursrecht heeft er echter voor gezorgd dat veel mensen het wel een beetje gehad hebben met de eeuwige nukken van de rechthebbenden. Het is ondertussen al zo ver dat ik als koper van een werk niet eens meer zelf kan bepalen waar ik het op afspeel, daar het maken van een Open Source implementatie van bijvoorbeeld een Blu-ray speler voor Linux illegaal is verklaard onder de laatste wijzigingen op het auteursrecht. Als u zo weinig eerbied heeft voor de vrijheden van uw consumenten, waarom hoopt u dan op sympathie voor uw rechten van diezelfde consument?

  20. Pieter Hulshoff 16 September, 2008 09:11:03

    Daniël,

    Het valt mij op dat de industrie vaak klaagt dat mensen geld verdienen met hun produkten en dat dat dus per definitie illegaal zou moeten zijn of voor betaald zou moeten worden. Het lijkt mij echter de basis van elke economie: men verdient geld met de toegevoegde waarde die men levert. Een paar voorbeelden:
    De taxichauffeur die mij naar de bioscoop brengt lijkt mij geen geld verschuldigd aan de rechthebbenden, noch kan hij tot 70 jaar na zijn dood aanspraak maken op (een deel van de) inkomsten uit de route die hij gevolgd heeft.
    De IT professional die u helpt uw software te installeren lijkt mij geen geld verschuldigd aan Microsoft, noch kan hij tot 70 jaar na zijn dood aanspraak maken op (een deel van) het geld dat u verdient met het gebruik van zijn creatieve installatie.
    De NS die de voetbalsupporters vervoert naar de wedstrijd lijkt mij geen geld verschuldigd aan de voetbalclubs, noch kan zij 95 jaar lang aanspraak maken op (een deel van) het geld dat mensen verdienen door het werk wat zij verrichten op hun bestemming.

    Verder verbaas ik mij over uw stelling “Maar de Nederlandse overheid lijkt er op uit te zijn het klassieke model eigenhandig om zeep te helpen, bijvoorbeeld door de recente rechterlijke uitspraak te negeren dat downloaden uit kennelijk illegale bron illegaal is”. De Nederlandse overheid is de wetgever, die herhaaldelijk heeft gesteld dat de Nederlandse wet het verschil tussen een legale bron en illegale bron voor auteursrecht niet kent. De rechter, de persoon die de acties van de verdachte moeten toetsen aan de wet, heeft zich dus bij die bepaling neer te leggen. Dat deze rechter gekozen heeft voor zijn momentje van roem door de duidelijke definitie van de wetgever naast zich neer te leggen is zijn eigen verantwoordelijkheid, maar de Nederlandse overheid hoeft dit natuurlijk niet te accepteren.

  21. Jeroenh 23 September, 2008 10:22:51

    “Kortom, uw frase “Goed, de kassa ontbrak” legt precies de vinger op de zere plek. Bij al die modellen die afhankelijk zijn van gepirateerde content ontbreekt de kassa helemaal niet. Er worden mensen stinkend rijk van piraterij. Dat zijn de originele piraten en de mensen die de intermediairen (bijvoorbeeld torrentsites) opzetten. En terwijl zij rijk worden met producten die ze zelf niet gemaakt hebben, hebben de oorspronkelijke makers het nakijken - zij moeten maar met “een beter model komen”. Niemand lijkt echter te beseffen dat geen enkel model kans maakt, wanneer de concurrentie van illegitiem verkregen, maar voor de consument makkelijk verkrijgbare en schijnbaar gratis content blijft bestaan.”

    Het is duidelijk dat het huidige model niet werkt. Immers is de distributie dermate goedkoop, snel, en eenvoudig dat een distributeur hier niet tegen op kan boxen. Om er voor te zorgen dat arbeid toch beloont wordt zul je naar een ander model over moeten stappen. Welk model? Er zijn diverse opties:

    1) Voordat de film gepubliceerd wordt zorgen dat geinteresseerden betalen.
    2) Embedded reclame in de film.
    3) Lager pitje, hobbymatig.
    4) Genoegen nemen met minder inkomsten.

    Ik neig naar optie 1. Mensen die graag een bepaalde film willen zien kunnen dan geld doneren voor de ontwikkeling, en uiteindelijk zal zo’n film er dan komen. Optie 2 lijkt me nogal lastig in muziek, maar misschien is het mogelijk. In films kan het prima, en het wordt ook al toegepast.

    Op deze manier ben je piraten te slim af. Ja, ze kunnen het nog steeds kopieren. Dat zal altijd mogelijk blijven. Maar, ze hebben geen zeggenschap over welke films er uit komen. Die zeggenschap hebben mensen die geld doneren aan een film project.

    Bij software ligt de zaak anders. Daar wil men immers technische ondersteuning. Dat is dan ook hetgeen open source software aanbiedt: je zoekt het zelf maar uit, of je betaalt.

  22. Andreas 27 September, 2008 08:10:15

    Een zeer mooie discussie om eens door te lezen en de meningen van menig persoon te horen/lezen. Als content consument (en dan kijk ik even specifiek naar de entertainment industry) zijn er echter een aantal dingen die ik persoonlijk zeer zou toejuichen en mogelijkerwijs consumenten zouden doen besluiten af te stappen van hun minder legale praktijken.

    Beschikbaarheid van content
    Een van de belangrijkste redenen (buiten de ePeen van mensen om te kunnen zeggen dat ze de nieuwste film reeds hebben) om te downloaden is het vrijelijk kunnen bepalen onder welke omstandigheden men de content consumeerd;

    - Een bioscoop waar ik als roker niet meer mag roken en dus buiten in de kou moet gaan staan om in een door de vertooner opgelegde pauze.
    - Openingstijden van traditionele winkels icm de bezorgtijden van bezorgers die altijd alleen maar overdag komen wanneer ik hard aan het werk ben om geld te verdienen om de content te kunnen betalen
    - DRM in de door mij aangeschafte content die mij beperkt de content te consumeren (of zoals het nu mischien beter kan worden gezegd: gebruik te kunnen maken van de licentie welke ik heb aangeschaft). DRM lijkt wordt meer als straf voor de officiele koper ervaren dan een middel tegen de piraterij.
    - Regionale distributie - de software industrie is er al lang achter dat in fases uitrollen van het produkt gebaseerd op geographische gronden totaal niet het juiste business model is. Wereldwijde launches zijn daar zeer normaal.

    Kwaliteit van de content
    Maak de produkten aantrekkelijk om te kopen, Een gemiddeld DVD en/of CD hoesje is zoals het word al zegt gemiddeld m.a.w. de consument wordt er niet warm of koud van en als men maar oud genoeg is wordt men er zelfs stapel gek van omdat het huis niet groot genoeg is om alles op te kunnen slaan. Special editions e.d. zijn echter vaak voor de werkelijke klanten (en laten we wel zijn dat zijn er echt minder dan de hoeveelheid mensen die de content consumeren d.m.v. illegale praktijken) een extra stimulans om het produkt aan te schaffen. Digitale media is gewoon een praktischere oplossingen waarbij ik in elk geval bereid ben meer te betalen voor een service die mij garandeerd dat indien ik mijn content op welke manier dan ook mocht verliezen (brand/schade etc etc) altijd weer kan ophalen (wederom kijk eens naar de software industrie waar somige ISV’s dit reeds doen en in somige gevallen hun distributeurs).

    Daarnaast vraag ik mij soms af waarom ik moet meebetalen aan content welke ik niet zal consumeren ? Waarom zijn alle CD’s en DVD’s bij uitkomst dezelfde prijs, Waar is de marktwerking ? Waarom zou ik voor een artiest die al 20 jaar geen hits meer maakt of mischien zelfs wel reeds is overleden alsnog moeten betalen voor zijn werk ? Waarom zou ik de tussenhandel die mij als consument niet de juiste service leverd alsnog moeten betalen ?

    Om even terug te komen op uw goed geschreven artikel, mij als consument zal het werkelijk waar mijn “reet” roesten welke copyright/auteurs rechten er op een produkt gelden. Ten allen tijden maak ik voor mijzelf de overweging of ik:

    1. Het produkt koop
    2. Het produkt in gedupliceerde vorm illegaal verkrijg (download)
    3. Het produkt fysiek steel (loop naar de winkel en steel het)
    4. Het produkt links laat liggen

    De enige oplossing die ik voor ogen zie is dat de content industry zich meer als een service gerichten organisatie zou opstellen en eens zou gaan luisteren naar zijn klanten. Hebzucht valt niet te bestrijden en zal er altijd zijn maar behandel uw klanten eens als klanten en niet als crimineel. En welk copyright/auteursrechten model er uiteindelijk op rust zal mij als consument ten allen tijden mijn reet roesten. Want het probleem zit hem niet in het feit dat we moeten betalen voor het produkt maar de consument zijn ontevredenheid met de manier van distributie. De mooie verhalen van on-demand content die ons door de content industrie al jaren wordt voorgehouden is alleen mogelijk indien men gebruik maakt van alle mogelijke distributie kanalen en dat houd helaas momenteel in ook het illegale.

    Paar dingen die ik bijvoorbeeld voor ogen hou:
    1. Subscriptions op TV series, voor een acceptabel (en dat is de crux) bedrag komt automatisch de nieuwste aflevering van de TV serie op mijn setopbox (nu reeds mogelijk maar dan wel illegaal :( ) Wil ik mijn digitale media omzetten naar een ander medium of in hogere kwaliteit dan kan ik upgraden en/of een trade-in doen.

    2. Releases van TV series of films waarbij ik zelf kan kiezen of ik wil wachten op de NL ondertiteling/vertaling en daar dan iets meer voor betaal of dat ik de content in de originele uitvoering wil hebben teggen een lager tarief.

    3. Release via meerdere routes to market, niet alleen maar een film eerst in de bioscoop, dan pas op DVD. Breng ze tegelijkertijd uit en laat de consument beslissen hoe zij die content willen consumeren. Ik denk dat bioscopen al heeeeel snel hun business model zullen aanpassen om te zorgen dat ze niet failiet gaan.

    4. Als publisher publish, stop met die tussenhandel die prijzen kunstmatig hoog houden en lever zelf je produkten af desnoods paralel (zie ook hier de software markt waar dit al steeds meer gebeurd).

    5. Stop met landsgrenzen, ikzelf ben een enorme fan van Amerikaanse sporten met het is met geen mogelijk hier te volgen/zien of ik moet er in somige gevallen een totaal pakket aan diensten bij kopen waardoor de prijs niet meer in verhouding staat tot de service/behoefte.

  23. Data 8 October, 2008 18:53:50

    Hallo allemaal, ik zou graag even toevoegen dat ik denk dat de prijzen gewooon veel te hoog liggen in de film en muziek industrie en dat dat vooral de reden is dat mensen minder legaal naar die zelfde content gaan zoeken, heel simpel.

    Ik weet nog wat de industrie de consument beloofde toen men met het niewe medium CD op de markt kwam:
    Het is voor de consument in het begin even wat duurder dan vinyl maar naarmate ermeer cd-spelers en dus cedees worden verkocht zal de prijs vanzelf gaan zakken naar de prijs van het huidige vinyl.
    En kijk maar eens wat je nu nog betaald voor een CD , dat is gewoon kunstmatige door de consument zijn strot geduwd en gewoon schandalig wat mij betreft, alle kosten rond het maken en distibueren van cdees ten opzichte vinyl zijn stukken lager maar de prijs is nooit gezakt en altijd bijna 2 maal zo hoog als de lp gebleven.

    Net als met iedere grote industrie zitten er gewoon teveel mensen achter die alleen maar bezig zijn met hogere winsten maken door prijzen kunstmatig hoog te houden, en ik hoop dan ook dat er snel een tijd komt dat alle bands en independend film makers gewoon via hun eigen webwinkels tegen hun eigen prijzen hun eigen content gaan verkopen dan zal het er snel anders uit gaan zien allemaal . Nine Inch Nails is 1 van die bands die al vele leuke dingen heeft gedaan op dat gebied.

    Ik verwacht verder geen reacties maar wou het even kwijt, een goede dag ;-).

  24. Frans Beijersbergen 21 October, 2008 09:51:54

    Beste mevrouw Schut,

    Ik dank u voor uw fijne artikel.

    Frans Beijersbergen
    Een consument die zijn eigen content maakt. Maar hij doet niet aan het wederrechtelijk binnenhalen van filmpjes.

  25. Bas Tossings 22 October, 2008 16:26:35

    Ik wil er graag even op wijzen dat iTunes geen initiatief van de contentindustrie is maar van Apple. Toegeven, de medewerking van de contentindustie is essentieel voor het slagen van het concept maar het idee is toch echt niet aangedragen door de industrie zelf.
    Sterker nog, als het aan de grote jongens in de industrie lag, kochten we nu nog allemaal peperdure CD’s. En dat dan onder het mom ‘dat geld is nodig voor het investeren in nieuw talent’. Iedere serieuze muziekliefhebber weet dat dit een berg onzin is waar je u tegen kan zeggen. Tot 97% van dit geld verdwijnt in een zwart gat waar de artiest nooit iets van ziet en ‘nieuw talent’ is een codewoord voor 13-in-een-dozijn hitjes waarmee snel veel geld verdiend kan worden.
    Maar goed, de industrie ziet nu zelf ook wel dat ze niet om het fenomeen ‘digitale distributie’ heenkunnen en geven er nu met veel tegenstribbelen aan toe.
    Ondertussen wordt er als een gek ge-lobbied om ons nog meer geld uit de zak te kloppen met totaal absurde en ongefundeerde constructies zoals de thuiskopieheffing.
    Natuurlijk, ieder bedrijf wil graag geld binnenhalen en dat is ook hun goed recht. Maar met dit soort louche praktijken maak je geen vrienden van je (potentiele) klanten.

    Ik zeg: meer macht aan de artiest. Zonder de kosten voor fysieke distributie en de mogelijkheid voor ‘de gewone mens’ om relatief goedkoop vanuit huis muziek te produceren worden de grote jongens steeds minder relevant. En dat doet pijn natuurlijk. Wat doe je dan als industrie? Je probeert uit alle macht je eigen imperium overeind te houden en als het niet goedschiks lukt, dan maar kwaadschiks. Ik zou (als software producent) ook best 1 euro van elke verkochte CD-recordable willen ontvangen met de drogreden dat mensen ze zouden gebruiken om mijn software illegaal mee te kopieren. Geld verdienen zonder dat je daar iets voor hoeft te doen, dat wil iedereen wel. Helaas is niet iedereen gek. Ik voel mij als consument ook belazerd, maar wat doe je eraan? Zij hebben een lobby waar ze een miljoenen-, mischien wel miljardenbudget voor hebben, ik ben slechts *een* simpele consument. Dan kan ik best begrijpen dat sommige mensen besluiten de wet de rug toe keren en aan het downloaden slaan. Niet dat ik het goedkeur, maar ik begrijp wel waar het sentiment vandaan komt.